The Daily Post

Internal Monologues- 5

2011-10-21T22:45:00.000+03:30

به خدا قسم که تمامی "حالا وقت هست، می بینم همو باز" ها مرا می ترسانند

Disturbed Couples- 30

2011-10-19T14:54:00.000+03:30

I know but I don't care if she's fuckin' other people coz well we're sort of in an open relationship... which is to say I love her... but she doesn't give a fuck... well she doesn't even know...

Untitled- 35

2011-09-27T11:57:00.000+03:30

Open your heart, he once said.

Inattentive I poised my reactions.

I change the subject.

Open up, insisted he.

I stared at him with dull impassive eyes,

like those of a baby's; gray and newly born.

With a sick desperation at the bottom of my glare I fixed my look upon him.

I didn't say a word for I thought the look was clear enough:

Please don't make me do this,

Please... OK... yes... fine,

you asked for it,

you brought this on yourself.

I'm not warning you again.

Not a single word was uttered and so I opened up.

Thereafter, there was only stench and stinks and gruesome slimy muck and misery.

And there was us

Swimming around in it all,

all in desperation.

Untitled- 34

2011-09-18T09:28:00.002+04:30

You are restless black tea,
swimming in a teacup,
of a breakfast in bed,
waiting for sheets;
freshly clean and white on mattress,
to recklessly tip over.

Poetry Selection- 9

2011-09-16T19:01:00.000+04:30

In a Station of the Metro

The apparition of these faces in the crowd ;

Petals on a wet, black bough.

— Ezra Pound

The World Could be a Better Place- 18

2011-09-15T23:35:00.000+04:30

چهل و سومین تولد. باز هم خودم دست تنها، بدون ماشین، در عرض یکی دو ساعت به بهترین نحوی که می تونستم کیک و کادو جمع کردم. چیزی که واقعا دوسش داشت. چیزی که می خاستش ولی پول نداشت بخره. باز هم مثل هر سال حالمو گرفت. باز هم مثل هر سال خوشحال نشد. باز هم قیافه اش رفت تو هم. باز هم گفت از این مسخره بازیا بدم میاد. یکی گفت بچه هات خوش بخت شن. یکی گفت سلامت باشی. من گفتم یاد بگیری خوشحال شی وقتی یکی بهت کادو می ده. نمی دونم اوّل کدوممون بی خیال خواهیم شد. من حوصله ام سر می ره و دیگه بدو بدو نمی کنم و به یه تولدت مبارک بسنده می کنم یه روزی یا اون بی خیال می شه و کوتاه میاد و یه روز می گه وای خدایا باورم نمی شه همون مجسمه برنزه که... همه ی اینا به شرطی که این آخرین تولد دور همی نبوده باشه

Words that Cut

2011-09-13T20:39:00.002+04:30

سوار شدم. ون بود. هدفون تو گوشام چپیده. صدای بیرون رو میوت. آخرین نفر بودم. صندلی تا شو را باز کردم. نشسسم. یه ذره که راه رفتیم چراغ بالا سرشو با دست روشن کرد. از کمر به پشت چرخید. دیدم داره با ایما اشاره یه چیزایی خطاب بهم می گه. نمی شنیدم خوب. هد فون رو از گوشم در آوردم. گفتم: بله؟ قیافه اش از این عرزشی مخفی ها بود با ریش بور، جوون. گفت: دلیل این که پاتونو گذاشتین این بالا چیه؟ گفتم: ایرادی داره؟ گفت آخه اینجا جای پاس؟ گفتم اگه ایراد داره بگو ایراد داره، بگو نذار، ور دارم، اگه وردنداشتم اونوخ دعوا کن. گفت نه دعوا کدومه آخه پای شما با پای بقیه چه فرقی داره!؟ منم ربط این جمله شو به بقیه ماجرا نفهمیدم. صدام رفته بود بالا... می لرزید. گفتم چطور بلدین چار صفه نامه بنویسین که با موبایل حرف نزنین و در را آروم ببندین اینم وردار بنویس بچسبون این بالا اگه کسی خوند و باز پاشو گذاش بعد پاچه اش را بگیر. گفت چرا داد می زنی حالا؟ همه سکوت کرده بودن تا یه مردی که عقب نشسته بود گفت آقای راننده رانندگیتو بکن بعد که رسیدی حرف می زنیم. راننده هه گفت: من از شما معذرت می خام. دیگه ادامه ندادم تو دلم گفتم انگار فرش تبریز پهنه که می گه پاتو نذار، تو دلم گفتم معذرت خواهی تو به چه درد من می خوره آخه؟ بقیه ی راه انگار از چشام خون می اومد، تو سکوت برا خودم اشک ریختم، نه به خاطر حرف اون، روز های خوبی نیستند... بد موقعی در افتاد باهام. تا حالا انقد صدامو سر کسی بالا نبرده بودم، سر غریبه. توی سرم انگشتامو بریدم. با خودم می گفتم آقای راننده دیس وانز فور یو...

Untitled- 33

2011-09-08T10:11:00.001+04:30

Let's pretend that you suffer,
a terminal illness,
highly contagious.
Come now,
let's kiss.

Notes past Midnight- 25

2011-08-15T01:19:00.001+04:30

قبل از آن که آدم ها را برای اوّلین بار ببینم، سناریوی اوّلین برخوردمان هزار بار در ذهنم تکرار می شود. بدون آن که حرفی بین ما رد و بدل شود، در ذهنم یک دل سیر بغلشان می کنم، فشارشان می دهم، استشمامشان می کنم، سر بر شانه شان می نهم بعضاً، و دست هایشان را محکم در دستانم می گیرم و مستقیم در چشمانشان زل می زنم. در دنیای واقعی سر کج می کنم، لبخند می زنم، تا جای ممکن از تلاقی نابجا و اضافه ی نگاهم با نگاهشان جلوگیری می کنم، با حفظ فاصله دست می دهم و می گویم "خوبی؟ ردیفی؟." این است که اکثراً اوّلین برخورد ها به طور بی رحمانه ای نا امید کننده و حسرت برانگیز اند. در دنیای واقعی، من دیگر توانش را ندارم.

Scattered Thoughts- 20

2011-08-14T04:33:00.006+04:30

خیانت تنها خوابیدن با کسی غیر از پارتنر خود نیست. خیانت و پدر سوختگی را می توان در میان کلمات دید. از میان لایه های بی دقّتی در انتخاب واژه بوی تعفّن می آید. بوی نا. بوی لاش. بوی مردار. بی پروایی و ولخرجی در استفاده از کلمات تقدّس روح را، تقدّس نَفَس را دارد می کشد و یا شاید خیلی وقت است که کشته. ابراز محبّت کردن به افراد مختلف با واژگان یکسان، مصداق کثافتکاری است. کلمات، واژگان، و ترکیب ها هوّیّت دارند. شخصیّت دارند. یگانگی دارند. آن چه مرا شگفت زده می کند این است که چطور کسی دست اش نمی لرزد، انگشتانش تعلّل نمی کنند، و یا قلمش نمی لغزد، زمانی که صفت های تفضیلی عدیدی را در آن واحد خرج بیش از یک موقعیّت می کند؟ چطور کسی دلش می آید صفت تصویری-توصیفی نابی را به هر که از راه رسیده و نرسیده نسبت دهد؟ یعنی تا این حد همه چیز مستعمل شده؟ آیا این حجم بی توجّهی عادی است؟

با انتخاب و گزینش ترکیبات، و توصیف افراد خاص با واژگان برگزیده، شخصیّت متقابل و وابسته ای میان دو نفر شکل می گیرد. چیزی منحصر به آنان و به آن موقعیّت. کسانی که دهان می گشایند تا صحبت کنند و یا قلم به دست می گیرند نباید اجازه دهند تولید انبوه در این زمینه حرفی برای گفتن داشته باشد. استفاده ی انبوه از برخی واژگان روا نیست. کلمات، تخم مرغ، جعبه دنده ی پراید، کفش، لباس، و یا سنگ قبر نیستند که چینی اش را به قیمت کم وارد کنیم و نتوانیم جلوی واردات بی رویه شان را بگیریم و رفته رفته همه را با انتخاب ها و تصمیم های نادرستمان برنجانیم و بشورانیم. کاش بیشتر دقّت می کردیم و شخصیّت واژگان را نمی کشتیم. این طور که به نظر می آید، خطر انقراض در کمین منحصر به فرد بودن دایره ی لغات نشسته. باید مراقب بود.

Notes past Midnight- 24

2011-08-14T04:05:00.002+04:30

کاش یک قلچماقی پیدا می شد زیر گوششان می خاباند. بهشان می گفت: هوی! این اعتماد به نفس لبریزی که شما با افتخار به سر و صورت همه می پاشید و هیچ فرصتی برای ابراز وجود را رد نمی دهید، این اصلاً چیز قشنگی نیست. گاهی حتّی حال آدم را به هم می زند. حال آدم را مدام به هم می زند. طوری که ناخودآگاه و کمتر از چند ثانیه طول می کشد قبل از آن که طرف رویش را برگرداند تا خدایی نا کرده مجبور نشود چیز بیشتری ببیند. مثل یک صحنه ی دلخراش. مثل کسی که دل و روده اش بیرون پاشیده باشد، نیمه جان و بی رنگ و حال باشد، امّا هم چنان در حال جان کندن، تلاش کند دل و روده ها را سر جای اوّلش بچپاند با این خیال خام که که من خوب می شوم، من مشکلی ندارم، اتّفاقی نیافتاده. تحمّل چنین صحنه ای معمولاً خوشایند نیست، تحمّل اش آسان نیست. معمولاً کانال را عوض می کنیم، از اتاق بیرون می رویم، یا چشمانمان را می بندیم. ممکن است این نکته که آن فرد به جای آن که در آن وضعیّت اسف بار آرام بگیرد یا بکنّد و رها کند، بیهوده تلاش می کند، بیشتر حال ما را به هم بزند. اعتماد به نفس اغراق شده، به همان اندازه حال به هم زن است.

Notes past Midnight- 23

2011-08-09T03:29:00.000+04:30

این که آدم با کمبود ها و ایرادای خودش یه جوری کنار بیاد خیلی قابل احترام تر از اینه که هی بخاد عقده هاشو با سلیطه گری و پاچه ورمالیدگی جبران کنه

Disturbed Couples- 29

2011-07-27T22:44:00.001+04:30

Time stands still when we're together

I couldn't agree more, and see that's exactly why we shouldn't ever get married coz then technically we could never actually get anything done

Truly heartwarming

Disturbed Couples- 28

2011-07-26T22:41:00.002+04:30

My biggest fear in life is pregnancy

My biggest fear in life is life itself

بدون عنوان

2011-07-20T22:33:00.000+04:30

در حال حاضر احساسی که دارم را می توان به احساس یک مادر تشبیه کرد، در روز یا شب مراسم ازدواج فرزندش. از یک طرف برای فرزندش، که سر و سامان گرفته و با کسی که دوستش دارد تصمیم دارد زندگی جدیدی را آغاز کند خوشحال است، ذوق دارد، هر کمکی که از دستش بر بیاید برای فرزندش انجام می دهد. از سوی دیگر، خانه خلوت می شود، جایش خالی خواهد بود، دل تنگش خواهد شد، همه ی این ها غم دنیا را در دلش می نشاند. غزال من، هفته ی دیگر این جا نیستی. یک سوی دیگر کره ی زمین خواهی بود. من احساس همان مادر را دارم. برایت خوشحالم از صمیم قلب و با تمام وجود، می دانم که اوضاع برای تو بهتر خواهد شد و شرایط بیشتر بر وفق مرادت خواهد بود. در عین حال غم در دلم نشسته از این همه دوری جغرافیایی در پیش رو. شادی از غم بیشتر نیست. غم هم از شادی بیشتر نیست. هر دو به یک اندازه اند. چیزی ندارم بگویم...گفتنی ها را خودت می دانی... خوب باشی

In the Mind- 20

2011-07-09T00:08:00.006+04:30

دختر می گفت از این که مدّتی است رژیم گرفته و باید لاغرتر هم بشود. گفت که هفت کیلو تا به حال کم کرده، هنوز هفت کیلو هم مانده که کم کند. مادرم گفت، چرا؟ تو که خوبی. دختر گفت قرص افسردگی که خوردم عین بادکنک باد کردم. مادرم لفظ قرص افسردگی را که می شنود منقلب می شود، خصوصا وقتی بداند آدمی کم سن و سال باید قرص افسردگی بخورد. دیشب هم همین طور شد. چیزی نگفت ولی من در چشمانش و حالت عمومی اش که خودش را با تاسف جمع و جور می کند آن واکنش نگران همیشگی اش نسبت به لفظ قرص اعصاب را دیدم. دختر که این را گفت مادر به من نگاه کرد، که هم دردی مرا در جواب ببیند، که مطمئن شود هر دو به یک چیز فکر می کنیم. من به آن چه او فکر می کرد فکر نمی کردم. به او زل زدم و به خودم فکر کردم، به مادر ساده ام که غافل است از آن که بچه ی خودش هم اوضاع اش چندان بهتر نیست. حتی نزدیک بود با چشمانم به او بگویم من هم همین طور، من هم مثل این. رو برگرداندم... از دیشب تا به حال مادرم کلافه است، غصه ی دختر را می خورد و دعا می کند و می خواهد هر جور شده کار خوبی برایش دست و پا کند. خوب که اصل حال مرا نمی داند.

اندر مزایای جامعه ی زن ضعیفه پندار

2011-06-27T15:59:00.005+04:30

از جمله مزایای جامعه ی ضد فمینیستی می توان به این نکته اشاره کرد که هنگامی که استریت بسکتبال بازی می کنی می توانی هر خطایی دلت می خواهد روی حریف نر مرتکب شوی. می توانی تنه بزنی و جلوی حریف را بگیری و روی زمین پرتابش کنی. می توانی شپلق روی دستش بکوبی و از این جور اعمال ناشایست از خودت بروز دهی. حتّی اگر نصف قد شما را داشته باشد، خواهی دید که حریف نر عوض آن که خشتک شما را بر سرتان بکشد یا پوزه تان را به خاک بمالد از شما عذر خواهی خواهد کرد و به پیروی از چهارچوب های متعارف در سریال های آبکی صدا و سیما با لحنی نگران و تهوع انگیز از شما خواهد پرسید: چیزیتون نشد؟ و شما می توانید خم به ابرو نیاورده راننده کامیون طور بگویید: "شما چیزیتون نشه، ما چیزیمون نمی شه" و در عین حالی که به خاطر این پررو بازی های خودتان احساس شرمساری می کنید یو ها ها ها ها در دل بخندید.

In the Mind- 19

2011-06-26T16:11:00.003+04:30

مثلاً اگر یک چوب داشتم خیلی خوب می شد. دستمالی پهن می کردم. تعدادی پاستیل ترش شکری، مشتی اسمارتیز، و سه چهار تا تیله می گذاشتم توی دستمال. چهار گوش دستمال را به سر چوبم گره می زدم. چوب را می انداختم روی دوشم و پابرهنه می رفتم و پشت سرم خط چین می افتاد. خوراکی ها که تمام می شدند تیله هایم را می فروختم و با پولشان یک ساز دهنی می خریدم. آنقدر صداهای ناهنجار با آن در می آوردم تا بلاخره کمی قلقش دستم بیاید.کناری می ایستادم و دستمالم را پیش پایم پهن می کردم و سازدهنی میزدم، شاید کمی اسکناس پاره و سکه های چربی گرفته توی دستمالم بیاندازند. پول را خرج کلوچه می کردم. بعد باز می رفتم و می رفتم... بدون آن که بدانم کجا

Disturbed Couples- 27

2011-06-24T18:05:00.000+04:30

You see a relationship is not all about sex, it's way more than just that, it's so many things more than just that, but I'm sure you don't understand a word of what I'm saying and you're probably thinking "what the hell is she talking about?" to yourself right now so let's just go get a burger to eat or something.

Great idea.

Minimalistic Me- 22

2011-06-24T14:20:00.005+04:30

از جمله ظلم هایی که در حق خودم کرده ام، که تاثیرات شومش گریبان دیگران را نیز گرفته، این است که فرصت تنها بودن و مستقل فکر کردن را به خودم نداده ام. خودآگاهی برایم حکم باریکه ای نور بی رمق داشته که گهگاه خواسته از میان پرده های کلفت و تیره و خاک گرفته به هزار تقلّا به درون بلغزد اما چشمم را زده و روی از آن برگردانده ام و باز به فراموشی اش سپرده ام. ازخودم غافل شده ام، خودم را به دست روزگار و اتّفاق سپرده ام. پایم را محکم، با ثبات، و بی تزلزل زمین نگذاشته ام. موضع شخصی نداشته ام. سرم را بالا نگرفته ام. این طور شد که پی در پی شکستم و شکسته شدم.

Little Things We Feel Together- 20

2011-06-12T13:34:00.001+04:30

بعد از آن که اعصابش را به هم می ریختی، اگر طلب آمرزش می کردی، می گفت نِوِر مایند. هر کسی وقتی بی حوصله است و اعصابش به هم ریخته، نه می خواهد که برای مدّتی طولانی در سکوت و بی محلّی باقی بماند نه آن که در آن شرایط پر تنش توان بخشیدن و باز گرداندن همه چیز به حال عادی را دارد، یک چنین چیزی می گوید تا تو را لااقل برای مدّتی از سر خودش باز کند، تا ادامه ی بحث را به موقعی دیگر موکول کند که هر دو آرام تر و سر عقل تر باشید. یکی می گوید طوری نیست، یکی می گوید بی خیال، یکی می گوید فورگت اباوت ایت، یکی می گوید بعداً. می گفت نِوِر مایند. داد نمی کشید، فحش نمی داد، شلوغ نمی کرد. در خودش فرو می رفت و می گفت نِوِر مایند و در برزخی مستاصل ات می گذاشت. یک نِوِر مایند می گفت و آتش به جانت می زد. چنان می سوختی و از خودت متنفّر می شدی که اگر در پاسخ عذر خواهی ات به باد کتک می گرفتت آنقدر درد نداشت. آخ، نِوِر مایند...

Dialogues in the lonely world of A & B- 24

2011-06-10T15:29:00.002+04:30

الف: دسّت چی شده؟

ب: گرفته به چاقوی آشپزخونه

Scattered Thoughts- 19

2011-06-05T09:41:00.000+04:30

بعضی روز ها می خواهی بمیری، نه چون غم زیاد است و مشکل فراوان، بعضی روز ها می خواهی بمیری چون همه چیز به جاست. بعضی روز ها از فرط خوشی همه چیز فرا این دنیایی است. سرشار از لبخند است. امنیّت و آرامش و محبّت موج می زند در بعضی روز ها. آن روز ها می خواهی بمیری تا در بهترین روز های عمرت مرده باشی که وقایع تلخ محتمل بعدی نتوانند بر زیبایی آن روز ها زخم بیاندازند و ماتشان کنند. آن روز ها باید بمیری که بعد از آن نه تلخی را جایی باشد، نه مصیبت را فرصتی.

Internal Monologues- 4

2011-05-25T09:22:00.002+04:30

من این کل کل سر این که کی از کی بیشتر زجر کشیده، کی از کی بیشتر رنج دیده را نمی فهمم. خیلی باعث افتخار باید باشه الان مثلاً این که یکی بد بختی هاش به نظر از بد بختی های من یا هر کس دیگه ای بیشتر می آد؟ مثلاً دل من باید براش بسوزه یا چی؟ من نمی فهمم یعنی چی که بخایم بگیم این آدم از اون یکی بهتره. این از اون خوش برخورد تره. خوشگل تره. اصن یارو تو چش تو بد ریخت ترین موجود عالم، به تو چه؟ تو خوشت نمی آد به جهنّم، دهنتو ببند، چه حقّی داری زرناله ی زیادی کنی؟ زشته، خوشگله، ملکه ی زیباییه، هر کوفتی که هست، هست، باشه، به درک، به من چه. من این مقایسه کردن آدم ها را با هم نمی فهمم، مقایسه کردن آدم ها با هم حال منو به هم می زنه. به جای مقایسه کردن آدم ها یاد بگیریم که هر کس فردیّتی داره. بدبختی هر کی برا خودش به اندازه کافی بزرگه، می خاد مشکل اش این باشه که باباش افتاده تو جا و هر لحظه همه منتظر مرگش ان، چه این که ناخواسته حامله شده باشه ومجبور به سقط، یا این که کرم پودرش تموم شده و دیگه اون رنگی که همیشه ازش می خریده تولیدش دیسکانتینیو شده. سعی نکنید با بزرگ نشون دادن درد های خودتون درد های بقیه را تحقیر کنید، همه بد بختی دارن، همه مون درد کشیدیم. هر چقدم که به نظر شما کوچیک بیاد، درد هر کسی برا خودش بزرگترین درد ممکنه، حالا هر چی که می خاد باشه. تو اصن بد بخت عالم. آفرین. چی کارت کنیم الان؟ مدال افتخار بت بدیم؟

Untitled- 32

2011-05-19T13:54:00.000+04:30

بعضی ها هم تاثیرشان بر زندگی مثل لاک سیاه، با استون هم که پاکشان کنی یک زردی بیمار گونه ای از آن ها به جا خواهد ماند. طول می کشد، ناخن خودش باید بلند شود به حال خود و ریز ریز زردی ها را بگیری با ناخن گیر. قبل از رو به رو شدن با اینان باید یک لایه ی محافظ بی رنگ بر سر تا پای زندگی کشید

Untitled- 31

2011-04-28T22:18:00.001+04:30

Hey you... I remember a day when you stared at me with the stream of tears bathing the smooth of your face. Remember your varnished glassy red eyes flashing out in the pale of your skin, you looked pale as hell when you cried and it complicated the redness of the flow of blood through the veins in your eyes. Remember how once you thought you had reached the bottom, the end of hope. Remember how tragic and fragile you looked; just the sight of you would make one's heart ache and break. I look at you now, how beautiful you are now that you are happy. Yes, you are beautiful when you are happy. You are finally doing you're work, you're loving it and feeling pleasantly purposeful. It's no longer too late for anything. You are getting there. Hey you... I love you in your new found independence.

Untitled- 30

2011-04-25T23:44:00.001+04:30

با همه می خندم، آنقدر که اشک هایم جاری شوند

امّا به هیچ کس نمی توانم بگویم

مدّت ها بود انقدر نخندیده بودم.

با همه خوشحالم، آنقدر که چشمانم برق می زنند

امّا به هیچ کس نمی توانم بگویم

مدّت ها بود انقدر خوشحال نبوده ام.

با همه خوش می گذرد، آنقدر که نعش ام خسته شب به رخت خواب می شود

امّا به هیچ کس نمی توانم بگویم

مدّت ها بود انقدر به من خوش نگذشته بود.

خوب گریه می کنم این روز ها، در آغوش عزیزترین دوستانم

امّا به هیچ کس نمی توانم بگویم

مدّت ها بود یک دل سیر گریه نکرده بودم.

این ها را گفتن همه دروغ شد،

از روزی که تو آمدی.

The World Could be a Better Place- 17

2011-04-18T00:38:00.001+04:30

هوا داشت رو به سردی می رفت. به تک تک مانتو هایم یک گیری داده بودند. مجبور شدم مانتو بخرم. گشاد، سیاه، بلند. با هم رفتیم خریدیم، نیم ساعت هم نشد. حالا من امروز این مانتو را می پوشم و به روی کاشی های مقدس مامن علم و دانش قدم می گذارم. یک کلاس، دو کلاس، تمام می شوند. بیرون می آیم. کمی قبلش در راهرو مردی مرا صدا می زند: خانم شما.

All in all you’re just another brick in the wall…

آی پاد را پاز می کنم و بر می گردم. مرد کت شلواری ته ریش داری است حدود چهل ساله. مانتوی من، مشکی است، بلند، گشاد. همان مانتو ای که خریدیم و مطمئن بودیم که ردخور ندارد، به هیچ چیزش نمی توانند گیر بدهند. مقنعه ام مشکی است. شلوارم مخمل کبریتی، خاکستری. با لباس عزا فرق زیادی ندارد. فشرده و افسرده می شوم در این لباس ها آدم رنگی رنگی ای که منم. اما می پوشم که دهانشان را بسته نگه دارم. لب هایم از خشکی دارند تَرَک می خورند، آرایش که هیچ، حتی ویتامین آ یا لابلو هم برای رفع خشکی ندارم. تیپ بچه مدرسه ای تر از این نمی شود. بله؟ دانشجوی مایی؟ بله (نه دوست دارم این محیط نکبت بار را آمده ام قدم بزنم لذّت ببرم صرفاً) رشته ات چیه؟ ... سر تا پایم را با چشمان حریص اش برانداز می کند و دستش را دراز می کند و من را با دست نشان می دهد و می گوید: این چه ریختیه؟ ریختتو درست کن. بر می گردم و می گویم باشه و راهم را ادامه می دهم ...

چرا داد نزدم؟ چرا نگفتم کدامیک از شماها با دیدن من به این ریخت تحریک می شوید؟ چرا نپرسیدم این که تو ایستاده ای دختر ها را دید می زنی ایراد ندارد؟ چرا نپرسیدم ایراد ریخت من چیست؟ چرا آنقدر ترسیدم؟ چرا؟ چرا قلبم از جا کنده شد؟ چرا لال شدم؟ درونم می شکند. از پارک که رد می شوم می شکنم.

شب، میز شام. برای مامان قبلا داستان را گفته ام و به مرد ریشو با هم فحش داده ایم. وسط غذا با مزه بازی ام می گیرد. به اتاقم می روم و همان مانتو و شلوار و مقنعه را می پوشم. به دور میز بر می گردم. می گویم مردی که تا به حال ندیده بودمش امروز به همین این قیافه ی من بند کرد. پدر می گوید خوب موهات پیدا بوده دیگه. اگه می خواهی بازم بهت گیر بده موهاتو نکن تو. می شکنم، می شکنم، می شکنم. لال می شوم. سرم را پایین می اندازم... نباید حرف زد، نباید حرف زد. لال باش. حرف نزن. تنهایی، به حال خودت، به درد های خودت بشکن. چهار قاشق برنج مانده را در حلقم فرو می کنم، بشقابم را جمع می کنم. می روم.

In the Life- 58

2011-04-04T13:46:00.009+04:30

بچه هول هولکی خرید کردن را دوست ندارد، تنهایی خرید کردن را هم همین طور. هم چنین دوست ندارد برای خرید کسی را "مچل" خودش کند. دوست دارد با خیال راحت خرید کند. این ها را همین دیروز که برای اولیّن بار با هم رفتیم خرید فهمیدم. چند روز قبل برایم مقادیری غر زده بود که هر جا رفته برای خرید شلوار همه یا زشت و جینگیل پینگیل پولک دوزی شده و زیپ از کمر آویزان و دوخته شده به پاچه بوده اند یا اگر هم مدل هایشان آدمیزادی بوده سایز او را نداشته اند. بچّه ام سایزش صفر است، یا بیست و شش، یا سی و شش، این را هم دیروز فهمیدیم. ساعت هفت و نیم بود. اوّل رفتیم یک جایی که کوچک ترین سایز شلواری که داشت چهار سایز برای بچّه بزرگ بود. بچّه می گفت این ها خیلی گران اند و حتّی اگر بابای خودش هم پول می داد حاضر نمی شد این ها را بخره. من بهش گفتم حرف نزند، آدم با مادرش می آد خرید که حرف نمی زنه و او غر می زد که ای خدا اینا همه شون به من زور می گن. بچّه مدام می گفت ببخشید دیرت شد. من هم در جوابش می گفتم کتک می خوری اگر باز عذر خواهی کنی. بچّه می گفت نه خوب تو گوش نده امّا بذار من بگم خالی شم از عذاب وجدان. سوار اتوبوس شدیم تا به مغازه ی دیگری برویم. کنار هم نشسته بودیم امّا او طوری کج نشسته بود و کوله پشتی اش را به شیشه تکیه داده بود که صورت هایمان رو به روی هم و در یک امتداد بودند. دست ها و انگشت های کوچکش را تکان تکان می داد و برایم با هیجان تعریف می کرد که می خواهد برود پیش یک خانم خفن تتو و پییرسینگ کاری که قیمت اش نسبت به کارش خوب است تا کنار لبش را سوراخ کند، تاکید داشت که وسط اش را نمی خواهد سوراخ کند چون بیشتر داف ها این کار را می کنند. و من در دلم غش و ضعف می رفتم برایش، برای این همه بامزه گی و شور و ذوقی که ازش پر می کشد. رفتیم یک مغازه ی دیگر دو تا شلوار پوشید و هیچ کدامشان را خیلی دوست نداشت. گفتم اگه دوست داری بخر اینو فعلاً بعد باز هم می خریم. گفت می خام چی کار دو تا شلوار!؟ همین طور که داشت لباس هایش را می پوشید گفت چه خوب شد تو اومدی اگه مهدی بود همین اوّلی را باید می خریدم! بچّه می خواست شب برود مسافرت و هیچ لباسی جز لباس هایی که تنش بود همراهش نبود. این طور موجود در لحظه ای(spontaneous?) است. گفتم چرا نمی روی خانه شلوار برداری. گفت ندارم، همه ی شلوار هایم طوری اند که فقط به درد زیر مانتو می خورند، یا پوسیده اند یا به طور غیر قابل درست شدنی پاره. کمی ناامید وارد یک مغازه ی دیگر شدیم. بچّه با چند تا شلوار رفت توی اتاق پرو و یکی دیگر هم من بعد تر به اش دادم. شلوار ها را می پوشید یکی یکی و در را باز می کرد و با هم براندازش می کردیم که نه این یکی فاقش زیادی بلند است و آن یکی شبیه زیرشلواری است و غش غش خنده های ریزش که مثلاً با خجالت هم سعی می کرد خودش را جمع کند و باز من که دلم سرریز خوشی می شد از این همه زنده گی جمع شده در یک موجود سایز صفری. شلوار ها را ازش گرفتم و او رفت که باز لباس هایش را به تن کند. توی اتاق پرو بود که یکی از شلوار ها که از بقیه بهتر بود را بردم حساب کردم. با ناراحتی از فروشنده ها خداحافظی کرد و آمدیم بیرون. کیسه را به دست من دید و با لبخندی پهن پرسید چی خریدی برای خودت؟ کیسه را دادم دستش و گفتم شلوار خریدم برای تو. کلّی خوشحال شد و کلّی سورپرایز و هی گفت چــــــــرا!!؟؟ این گرون بود! خودم دیدم قیمتشو. من اینو نمی خام. گفتم الکی شلوغ نکن دو بار آف خرده بود. گفت ینی چی؟ گفتم دو تا بیست در صد. گفت یعنی چل در صد؟ گفتم آره. گفت خوب باشه! می گفت عادت ندارد. آدم های این طوری هیچ وقت دور و برش نبوده اند و همه ی این ها عجیب است برایش... بعد با هم رفتیم فروزِن یوگِرت. بچّه درست عین کودکی شده بود که برای اوّلین بار پا به مغازه ی شکلات فروشی گذاشته باشد. مبهوت بود. می گفت کاش من اینجا کار می کردم یا کاش در کافه از این ها سرو می کردیم. این بار دست از دلم رفت و بلند گفتم قربونت برم خوب. ساعت حدود نه آخرسر از هم جدا شدیم و بچّه رفت که برود سفر.

گیج شده بودم. حس تازه ای بود. متحیّر بودم از این همه صافی و ساده گی اش. آن همه شیطنت. یک خوبی خاصی بود. یک پر شدنی. یک حس مسئولیت و مراقبت شیرینی. لذّت، محبّت، یک ارضا شدن از تماشای خوشحالی دیگری. غرور، افتخار، شوق... همه ی این ها با هم. حسی بود که تا به حال تجربه اش نکرده بودم. یک چیز عجیب بی نظیری.

Untitled- 29

2011-04-04T11:34:00.003+04:30

سال گذشته سال سختی بود. چیز های ارزشمندی را خودم به دست خودم نابود کردم. با بی فکری، بی حواسی، پر رو بازی، و با لجاجت خودم. زخم های زیادی زدم، به خودم ، اطرافیانم، دور و نزدیک، که شاید خوب شدنشان حالا حالا ها طول بکشد. هر چند که جای این زخم ها تا همیشه بر تن همه ی ما خواهد ماند. ارزشش را نداشت، امّا اتفاق ها باید که بیافتند، باید که می افتادند تا برسیم به جایی که الان هستیم. برای انتخاب های بعدی، باید که می دیدیم و می فهمیدیم چیزهایی را که الان از همدیگر می دانیم، هر چند که هزینه اش زیاد بود.

روز دوّم فروردین بابا جون باز بستری شد. از وقتی بابا جون زمین خورد مامان خیلی سرش شلوغ شده؛ حواسش باید مدام به قرص و دستشویی و غذا و نظافت و این جور چیز ها باشد. دیگر چندان وقتی برای خودش ندارد. چهارشنبه سوّم فروردین، مامانم آمد پیش من توی اتاقم. من باز چند روزی بود دپ درد گرفته بودم. صبح آن روز آنقدر تنهایی برای خودم ناله کرده بودم که تمام باقی آن روز سوزش چشم و سردرد و خواب رفتگی های عجیب سرم را یدک می کشیدم و هیچ نتوانستم خودم را از تخت بکنم. مامان آمد توی اتاق و پرسید چه کار می کنم؟ گفتم سریال می بینم و هی دلم هم برات تنگ می شه. گفت منم همین طور، اصلاً همدیگر را نمی بینیم انگار، و نشست روی تختم. همدیگر را بغل کردیم. گفتم یه مدّت من خودم الکی بی شعوری کردم باعث شدم از هم دور بشیم حالا جدّی جدّی زندگی طوری داره پیش می ره که مامانم را ازم گرفته. کمی اشکمان آمد هر دو. گفت به قول یارو مثل پلک چشم انقدر به هم نزدیکیم که فقط وقتی نباشیم تازه می فهمیم چی را از دست دادیم. منظورش از یارو حمید جبلّی در فیلم مادر بود. دو تا دستمال کاغذی آوردم. یکی برای خودم، یکی هم برای او. پرسید گره ی گردنبندت باز شد؟ گفتم علی بازش کرد. سر تکان داد. رفت.

Untitled- 28

2011-04-01T21:04:00.001+04:30

کلّی از فامیل های مامان من اصفهانی اند. قدیم ها یادم می آید برنامه ی عیدشان این طور بود که روز اوّل عید سالن می گرفتند، همه جمع می شدند دور هم ناهار می خوردند، عیدی های بچه ها را می دادند، و همدیگر را می دیدند. برای هزینه ی ناهار هم هر کس دُنگ خودش را می داد و قال قضیه تنها در چند ساعت کنده می شد. هم دید بود هم بازدید. دیگر دانه به دانه کسی خانه ی کسی نمی رفت. آن زمان من ایراد می گرفتم که اصفهانی-بازی آخر تا چه حد. الان امّا چند سالی است که به قشنگی چنین حرکتی پی برده ام و از همین تریبون اعلام می کنم که دم همه ی شمایی که چنین برنامه ای را راه انداختید گرم. اگر همه موافق به این طور برنامه ای بودند کل رفت و آمد عید می شد یک روز. باقی تعطیلات بی هیچ انتظار الکی ای مال خودِ خود آدم بود. تازه خوبی دیگری که دارد این است که تو انتخاب این را داری که از میان افراد فامیل بیشتر با آن هایی که راحت تری هم صحبت شوی. حالا گیریم که اسمش هم شد اصفهانی-بازی. به نظر من که اصفهانی-بازی خوب و پسندیده ای است و باید بیش از این ها مورد توجه قرار گیرد. آخر دو هفته رفت و آمد و بخور بخور و چرت پرت گفتن و لبخند های زورکی با یک سری افراد ثابت، آن هم دو بار دو بار، تا کی؟

Word of Advice- 13

2011-03-23T13:29:00.000+04:30

دوستش داشته باشید؛ به عنوان آدم نه سوراخ

Minimalistic Me- 21

2011-03-18T19:04:00.001+03:30

Socially Unfit

Spare me a moment- 11

2011-03-05T23:19:00.005+03:30

گفت آخرین چیزی که نوشتم را بخوان. باخودم گفتم تو را که نمی شود همین طوری خواند. برای خواندن تو اوّل باید تند تند آیتم ها را صفر کنم. باید کامنت ها را مرور کنم. باید قرص هایم را بخورم و اتاق را کمی مرتّب کنم. لااقل لباس ها را از روی صندلی بردارم و هر یک را در جای خودش بگذارم، شال و روسری ها را تا کنم و روی هم بچینم. باید ذهن را آب و جارو کنم و پاک. باید دغدغه های کوچک را به حداقل برسانم. هر چه حواسم را پرت می کند از سر راه بردارم. باید چای بریزم و لیوان را پیش رویم بگذارم. چای را نباید بنوشم، فقط باید جایی جلوی خودم بگذارمش که بخار خوش بویش، همین طور که کلماتت را مزه مزه می کنم، بینی ام را نوازش دهد. دیدی؟ دیدی اگر همه ی این ها را پیش از خواندن نمی کردم چه اجحافی می شد در حق آن نوشته؟ دیدی چه کوتاهی می شد؟ تو بگو وسواس، امّا دیدی چه خوب شد همه ی این کار ها را قبل از خواندن ات انجام دادم؟ دیدی؟ دیدی.

Untitled- 27

2011-03-02T09:59:00.008+03:30

دیسک کمرم باز عود کرده و من یک دو روزی است افقی ام. سودای ام متوکاربامول، کیسه ی آب گرم، و پیروکسیکام است. دیروز مامان از صبح بیمارستان بود تا ساعت هفت و نیم-هشت. عصر با هم صحبت کردیم. پرسید حالت چطور است؟ گفتم نه آنقدر وخیم که نتوانم شام بپزم، چه خبر آن جا؟ تشکّر کرد گفت اگر نمی توانی بگو برگشتنه کنتاکی بخرم، گفتم نگران نباش، حالش چطور است؟ گفت حالت عجیبی دارد امروز. مدام خواب می رود، حتی در حین غذا خوردن، دهان خودش را نمی تواند پیدا کند، نمی داند قاشق غذا را کجا باید فرو کند... خواب می رود و در خواب بلند بلند حرف می زند، چشمانش نیمه بازند، با یک سری افراد سلام و احوال پرسی می کند. بیدار که شد پرسیدم بابا کی را دیدید؟ گفت: آقای آسیابان و آقای دهقان. مادر هم بود داشت می رفت قمبوان. پرسیدم آقای آسیابان و دهقان کیستند؟ مامانم هم نمی شناختشان، مادر، مادر پدربزرگم است که چند سال پیش از این دنیا رفت، قمبوان روستایی است حوالی اصفهان که سالیان پیش قبل از انقلاب، حاج آقا هاشمی بچه ها را برای تعلیم و تربیت به آن جا می برده اند. مامان گفت: ناهارش را که می دادم اشاره کرد سمت پنجره ی اتاق و گفت: پس اینا چرا نمی رن؟ گفتم: کی بابا اونجا که کسی نیست. بابا گفت: اه! من خودم دارم می بینم. پرسیدم: زنه یا مرده؟ گفت: یه مرده با دو تا زن... مامانم ادامه داد: دو دقیقه در این دنیاست ساعت ها در دنیای دیگری سیر می کند، انگار که برزخی شده باشد مثل کسی که در کما است. به تنهایی نمی تواند بشیند، تمام کمرش خون مرده است، انگار ماشین به اش زده باشد. درد را حس نمی کند، پانسمان ها را می کند، خودش را زخم می کند. دستش را اگر ببندند عصبانی می شود و هر چه گیر بیاورد پرت می کند. سر پا نمی تواند بایستد. نمی فهمد وزن ات را روی پای سالمت بیانداز یعنی چه.

بابا جون چند سال پیش اواخر شصت سالگی در اصفهان آپاندیس اش ترکید و ساعت ها بی هوش بود تا عمل شود. سابقه ی آلزایمر در خانواده ی ما وجود داشت، مادر آلزایمر داشت. بعد از آن بی هوشی طولانی مدت زوال فکری بابا جون شروع شد و علی رغم این که با دوا و دکتر تلاش کردند که با این وضعیت بجنگند، حال و اوضاع فکری شان روز به روز بد تر شد. گاهی می دیدی دلش می خواهد بغل شود، سرش را در سینه ات بگذارد و های های گریه کند. ارزش پول را دیگر نمی دانست، یک پاکت شیر می خرید به قیمت یک چک پول پنجاه هزار تومانی و باقی پول را نمی گرفت، اصلاً نمی دانست بقیّه ای هم دارد، و کاسب کلاّش را خوشحال می کرد. درد و سرما را دیگر حس نمی کرد. کم حرف شده بود، حرف هم اگر می زد شمرده شمرده و بریده بریده.

ده سال عقب تر. بابا جون مرد سرشانه دار شق و رقی است با قد صد و هشتاد و اندی، وزنش هیچ وقت از شصت و خورده ای بیشتر نشده، یک سیبیل قشنگ دارد و موهای تاب دار که کمی فلفل-نمکی شده اند؛ به قول محمّد شبیه لوییز فیگو است. بابا جون حسابدار کت شلوار پوش حاذقی است که بعد از ظهر با کیسه های خرید به خانه باز می گردد؛ میوه، سبزی، گوشت، مرغ، لبنیّات، سرکه، ارده، شیره، خرما. ماهی چند بار برای کار با اتوبوس به اصفهان می رود. بابا جون جذبه ای دارد که کوچک و بزرگ از او حساب می برند و ماست ها را در حضور ایشان کیسه می کنند. در عین حال مرد شدیداً خوش قلبی است که همه دوستش دارند، فقط احساساتش را علنی ابراز نمی کند. بعد از ظهر ها مولوی می خواند یا شهریار و به سیاست مداران بد و بی راه می گوید. بابا جون پنچ شنبه شب ها وسایلش را جمع و جور و مرتّب می کند، یخ شکن، جوراب پشمی بلند، خوردنی هایی با طبع گرم، آجیل، و تی بگ همه را در کوله پشتی اش می گذارد. او هر جمعه ساعت سه و نیم-چهار بیدار می شود و با آقای نادری و چند تا دوست و آشنای دیگر به کوه می روند.

هفته ی پیش. برای هوا خوری بیرون می رود. پارک بالای خانه در دست تعمیر است و خاک و شن و ماسه همه جا پخش است. دارد بر می گردد که پایش لیز می خورد و از روی چند پله طوری زمین می خورد که استخوان درشت نی ای که آنقدر متراکم بوده که جراح به سختی توانسته با دریل سوراخش کند، همان جا که به لگن متصل می شود، پازل وار خورد می شود. از جا نمی تواند بلند شود. شماره ی خانه را در جیبش دارد. از رهگذری خواهش می کند به آن شماره زنگ بزند. مامان و مامان بزرگ سراسیمه خود را به او می رسانند. بچّه ها در پارک بازی می کنند. دعوایشان می کند: بشینید، نپرید، می افتید پاتون می شکنه. با آمبولانس به بیمارستان می رسند. بعد از سه روز کشیدن پا عملش می کنند با بی هوشی موضعی. در این سن نمی شود بی هوشی کامل به او داد، امکان دارد دیگر بر نگردد. پرده ای تعبیه می کنند که پای خود را هنگام عمل نبیند. خون از بالای پرده به سر و رویش می پاشد.

آخرین بار صبح همان روز دیدمش. لرزان لرزان آمده بود خانه ی ما برایمان مردی کند که نقّاشی که آن روز خانه ی ما بود فکر نکند من و مامان در خانه تنهاییم. بابا جون... از بیمارستان آن قدر متنفّرام که همه اش را حذف می کنم. بابا جون؛ چه کنم؟ کاری نمی توانم بکنم امّا نمی خواهم خاطره ی صبح آن روز آخرین تصویری باشد که از تو دارم. می خواهم باز کمی سر حال ببینمت. می خواهم بریده بریده حرف زدنت را باز سر بکشم. بابا جون، دو سه هفته ای بیشتر تا عید نمانده، یک کاری بکن.

In the Life- 54

2011-03-01T15:15:00.003+03:30

بر آن شده ام که عوض پخش و پلا بودن مدام و رقصیدن به هر سو و ساز مختلف، کمی یاد بگیرم برای خودم زندگی کنم و به چیز هایی که واقعاً خودم می خواهم بیشتر اهمیّت بدهم. حرف بزرگی است؛ کلّی گویی مسخره ای است، کسی اگر بدون هیچ توضیحی، چنین چیزی به من بگوید امکان دارد خود من هم به او بخندم. امّا من در این راستا شروع کرده ام آرام آرام قدم بر داشتن، از کوچک ترین و دم دست ترین و شدنی ترین علایق و خواسته ها. برنامه ی healthy living برای خودم در ذهن طراحی کرده ام. کنترل زمان و روابطم را دارم سعی می کنم خودم به دست بگیرم. سیگار را به روزی پنج تا، و کمتر گاهی، کاهش داده ام/داده ایم. تا شده دیر تر از دوازده نخوابیده ام و دیرتر از هفت بیدار نشده ام. من آدم زیاد غذا بخوری نیستم صبحانه ای اگر باشد و می رود تا شام، که آن هم مجبورم بخورم به انضمام مولتی ویتامین و قرص روی. ناهار کلاً در برنامه ی غذایی ام نیست، ولی علناً به صبحانه عشق می ورزم. این شد که گفتم لااقل بیایم از شرمندگی این صبحانه ای که دوستش دارم، درست و حسابی در بیایم و حالی اساسی هم به خودم بدهم. چند روزی است صبح ها برای خودم نان تست می کنم و در این حین سفره ی چهارخانه ی کرم و سفیدمان را روی میز می اندازم. هم شور و هم شیرین را دور هم می آورم. پنیر و گردو در کنار کره ی بادام زمینی و عسل یا مربّا و حلوا ارده ی سنتّی اردکان حتّی گاهی. میوه حتماَ باید باشد؛ در این فصل نارنگی است یا پرتقال خونی چارقاچ. گاهی حتّی برای خودم تخم مرغ هم نیمرو می کنم. بیسکویت های زنجبیلی با قهوه. شیر باید بخورم، ناخن هایم باز لک سفید زده اند. همه را در سفره می چینم. چای می ریزم، شکر، قاشق چای خوری، کارد، بشقاب کوچک برای پوست کندن میوه ها، لیوان اضافه برای شیر. می پرسم چه گوش کنم هنگام صرف صبحانه... می گوید جز. سلکشن خوبی به مدیا پلیر اضافه می کنم از جو دیوریو و چت بیکر و استَن گتز و اَستِرد گیلبرتو و می خوانند و می نوازند... وقت نسبتاً قابل توجهی صرف اش می کنم، صبحانه می خورم این روز ها تنهایی، خوشحال، پر از فکر ها و احساسات خوب، پر از رضایت. باقی چیز ها هم آرام آرام درست خواهند شد، می دانم

Little Things We Feel Together- 19

2011-03-01T13:33:00.005+03:30

محبّت های بامزه ای در حق هم می کردیم، ریز ریز ولی شدیداً شادی بخش. مثلاً این که از بین شکلات ها تابلرون دوست داشت بچّه و من هر وقت قرار بود ببینمش اگر می توانستم با تابلرون به سویش می رفتم. برایم کمل زرد بی فیلتر می گرفت در اوج بی پولی. کلّه ی صبح قدم زدیم در پارک پلّه، پارک قورباغه... دلداری می دادیم همدیگر را دست و سر شکسته، هر موقع و هر طوری که بلد بودیم. از من خواست که مادرش باشم؛ مادرش شدم. گفتمش خانه ی ما یکی دو قانون بیشتر ندارد؛ باید که به تو خوش بگذرد، فرصت این را داشته باشی که هر کار می خواهی بکنی، خودت را اذیّت نکنی، سعی کنی از یکی دو نفر دور باشی اگر هم به آن ها نزدیک می شوی حواست خوب جمع خودت باشد. من شدم مادر سپهر. سپهر شد پدر نیایش. من شدم مادربزرگ نیایش. مهدی شد پدر تابان. بزرگ ترین ما در این جمع متولّد 65 و کوچکترین متولّد 70 بود. سپهر آنقدر به نیایش پدر شد که حتّی از سهم شکلات های خودش هم گذشت و همه را به او داد. تابان بیشتر از مادر واقعی خودش شاید که به مهدی وابسته بود. از دور و از بیرون که نگاهمان کنی ممکن است به نظر مسخره بیاید. همدیگر را لوس می کردیم. خواسته های همدیگر را برآورده می کردیم. پشت هم را داشتیم، به موقع همدیگر را به استقلال تشویق می کردیم. پیش هم از مشکلاتی که داشتیم عر می زدیم و ناله می کردیم. ناز هم را می کشیدیم. به هم تشر می زدیم. رگ خواب همدیگر را نوازش می دادیم. مادرانه، پدرانه، فرزندانه... مادر و پدر و فرزندی که ایده آل هایمان بود شاید، که شاید هیچ وقت رویمان نشده بود از پدرها و مادر های خودمان محبّت را در این شکل و در این ابعاد و با این جنس طلب کنیم، که شاید داستان دیگری داشته کل آن قضیه، که شاید اصلاَ در زندگی روزمره ی واقعی با هزاران بدبختی ای که دارد ممکن نباشد اصلاَ از اصل چنین چیزی. محبّت هایی که جمع شده بودند گولّه در درون تک تکمان و باید که به کسی ورزیده می شدند؛ مادرانه، پدرانه، فرزندانه.

In the Life- 52

2011-02-21T18:35:00.001+03:30

در تاکسی اتفاق افتاد. چراغ قرمز، سبز شد. یا نمی دانم، مطمئن نیستم، حالا هر چه. اصل ماجرا این است که اتفاقی افتاد و راننده ی یک از ماشین های اطراف بوق را چسبید و گوش همه را درید. نه یک بار و دو بار. رسماً درید، بی خیال هم نمی شد. ما در یک پیکان قهوه ای درب و داغان بودیم که درب جلویش، سمت شاگرد، بسته نمی شد. من جلو نشسته بودم، شیشه ی پیش روی من تارعنکبوت طور ترک خورده بود. در کل هر لحظه امکان فروپاشی این اتومبیلی که روزگاری قرار بود هر ایرانی یکی از آن ها داشته باشد وجود داشت. نم نم باران بود. پیکان قهوه ای تنها یک برف پاک کن کوچک داشت که قسمت کوچکی از پنجره ی جلوی آقای راننده را پاک می کرد. قطرات باران از بیرون و بخار نفس های من، آقای راننده، و دو مسافر دیگر که هر دو خانم بودند در داخل بر شیشه ها نشسته بود و این ها همه دست به دست هم می داد که دید ما کاملاً تار گردد. برای همین به هیچ عنوان نمی شد تشخیص داد که راننده ای که بوق می زند کیست، چیست، اتومبیل اش چیست، زن است، مرد است یا چه. اصلاً آن اتومبیل پشت سر ما بود و هیچ یک از ما حتی گردن نچرخاندیم که ببینیم کیست یا چیست. با این وجود یکی از دو خانمی که عقب نشسته بود گفت: شرط می بندم زنه، دیدی کلاً زن ها این طوری بوق می زنن. من از کمر بالا تنه ام را به سمت چپ چرخاندم و با فک ام که در موارد این چنینی به طور خاصی کج می شود و جلو می آید چند ثانیه ای چپ چپ نگاهش کردم و بعد به حالت قبلی برگشتم. خانم که معنای نگاه مرا گرفته بود دست پاچه گفت: می دونم، خودمم زنم. بدون آن که نگاهش کنم گفتم: بله همینه که جالبه برام که انقدر خودتونو و هم جنستونو تحویل می گیرین. شروع کرد به تفسیر کردن که: آره زن ها کلاً می خان بگن ما کم نمی آریم، این جوری با این پر رو بازی ها می خان خودشونو ثابت کنن، بعد هی گند می زنن، من خودمم رانندگی می کنم، خودمم خراب کردم... آی پادم را در آوردم، روشن کردم و هدفون ها را در گوشم چپاندم، و جا دارد باز هم بگویم خدا بیامرزد پدر و مادر و باعث و بانی و تولید کننده و همه ی دست اندرکاران ساخت و پخش هر نوع موزیک پلیری را. ادامه ی بحث را نگرفتم چرا که معتقدم بحث های تاکسی-بستر هیچ رقمه هیچ فایده ای به هیچ کس نرسانده، نمی رساند. ولی در دل با خود گفتم زمانی تصور می کردم اگر آدمی می دانست و اقرار می کرد که در چیزی ضعف دارد، معمولاً به این راحتی ها ضعف را نمی پذیرفت و با آن خاک بر سر خودش نمی ریخت. بعد به شک افتادم... بوده آیا چنین زمانی اصلاً یا این که من صرفاً متوهّم ام؟ بله من هم بیزارم از کسانی که هر جا کم می آورند یا به هر دلیل غیرمنطقی دیگری برای رفع مشکلات دهانشان را به عربده باز می کنند، یا حالا در فرم خیابانی اش وحشیانه بوق می زنند ولی به هر حال که خدا خودِ و پدرِ موزیک پلیر سازان را بیامرزد.

In the Mind- 15

2011-02-12T19:16:00.010+03:30

در کلاس نشسته ام. طبقه ی دوم. رو به حیاط. سر تیغ کاج ها و شاخه های لُخت افرا آسمان و نور را خدشه می زنند.کلّه ی نور افکن ها در آن میان قناسی می کنند. برف آرامی خود را ول داده و لَخت لَخت در فضاهای خالی می لنگد و پیچ و تاب می خورد. آن وری که من نگاهم نیست بحث های حوصله سر بر خنده داری می کنند در مورد این که ما ادبیّات فارسی نداریم... نه، داریم ولی در حقّ اش اجحاف شده... لای پنجره های آلومینیومی کشوئی کمی باز مانده. لبه ی بیرونی پنجره تاقچه ی پهنی دارد. من از انتهای کلاس دور می گیرم، پا بر روی نشیمن گاه صندلی ها می گذارم و ردیف به ردیف به جلو می تازم تا در برابر فضای باز شده ی میان دو پنجره باشم. آن ها بحث می کنند. دست راست بر پنجره ی راست، دست چپ بر پنجره ی چپ. چنگشان می اندازم و وحشیانه و پر صدا هر یک را به منتهی الیه خودش می فرستم. یک پایم بر صندلی است و پای دیگرم بر لبه ی پنجره. خیز بر می دارم و تماماً بر روی تاقچه ی بیرونی می ایستم. لمبر می زنم. خرده سنگ هایی از زیر پایم می غلتند و به پایین پرتاب می شوند. دست هایم را صلیبی باز می گیرم. هوای ترد و تیز و دانه های برف ناگه به سوی من توده می شوند و چشم هایم را می بندند. گام بر می دارم. می پرم. رو به آسفالت خیس با برف ها به لبخند در فضا نرم سُر می خورم. باد پر فشار بر صورتم تازیانه می زند و در گوش هایم خشمگین ناله می کند و زیر لب ها و پشت دندان هایم می پیچد. آسفالت نزدیک ترم می آید. لبخندم را می خواهد که به تمامی لمس کند، ببوید، ببوسد، در آغوشش کشد، از روبرویش نظاره کند، و درش ذوب شود... آن ها بحث می کنند.

Word of Advice- 12

2011-02-10T16:26:00.000+03:30

Be your own pimp.

Spare me a moment- 10

2011-02-09T22:19:00.001+03:30

لوسیون پاک کننده ی صورت خوشبویی است، درش را که باز کنی انگار پا به باغ مرکبات گذاشته ای. زیرش تیغِ یواشکی هم چنان پنهان است. از آخرین باری که کار کرده یک ماهی است که می گذرد. کف دستم را برید. مدتی قبل ترش شکمم را. دوش که می گیرم چند خط به موازی کف دستم خیس می خورند و پوسته پوسته خودنمایی می کنند. خط خطی های روی شکمم قهوه ای فام ماندگار گشته اند. گر چه نا گفته نماند که مو های دوست داشتنی ام، که در تابستانی که گذشت از سر استیصال قیچی به دست گرفتم و از ته چیدمشان، حالا بلند شده اند به اندازه ی دلخواهم و نیمی از صورتم را باز امن می پوشانند. روزهای کنونی ام خرسندند، رضایت اند و مملو از خوشی های غیر منتظره و لحظه های لبخند. روز های خوبِ به سادگی. روز های خنده های از ته دل و احساس تعلّق و امنیّت و به جایی. تیغِ یواشکی با لبخند تیز اغواگرش زیر باغ مرکبات همچنان به جای خود باقیست.

In the Life- 51

2011-01-30T09:23:00.005+03:30

آبان سال گذشته در واحد صادقیه نعیمه شاگرد من بود. ترم اوّلش بود، من هم ترم اوّلی بود که در این موسسه آغاز به کار کرده بودم. اوّل کتاب زرد اینترچینج بودیم و من بهشان مای نیم ایز... وات ایز یور نیم؟ و از این جور مباحث می گفتم. دختری ساده، کم حرف، و درس خوان بود؛ آن ترم نمره ی مید ترم اش بیست شد. تنها کسی بود که بیست شد و من آنقدر ذوق داشتم که برای تشویق اش یک جامدادی خریدم. من فقط همان یک ترم آن هم به اجبار در صادقیه درس دادم. ترم سه هفته ای مان که تمام شد من هم از صادقیه رفتم. در این مدت نعیمه گاهی برای من ای میل می فرستاد و از درس و معلم ها و عملکرد خودش برایم می گفت و سعی می کرد زبان انگلیسی اش را در نوشته هایش به تمرین بگذارد. الان یک سال و اندی از آن روزها می گذرد و در واحد سعادت آباد به طور اتفاقی نعیمه باز در کلاس من است، از آن ترم اول هشت ترم گذشته است و این بار با هم اواسط کتاب آبی را ورق می زنیم. نعیمه بینی اش را عمل کرده و بزرگ تر شده است، اما هنوز همان جامدادی همراهش بود.

Disturbed Couples- 27

2011-01-28T02:11:00.000+03:30

When you go from "dear" to "dude" you're done

In the Life- 50

2011-01-27T21:53:00.005+03:30

حدود يك ماه است كه دو عدد سوراخ به گوش راستم اضافه كرده ام، بنابر اين گوش راست الان جمعاً سه عدد سوراخ دارد و آپشن هاي تركيب گوشواره هايم چندين برابر شده و خرسندم. گوش را كه تازه سوراخ مي كني مراقبت مي خواهد، تا مدتي بايد تيمارش كرد. گوشواره هاي فابريك خودشان را بعد از ده روز تا دو هفته كه بيرون مي كشي درد تازه اي تجربه مي كني، خصوصاً اگر سوراخ مورد نظر بالاي گوش و در قسمت غضروفي باشد. من خودم نمي توانستم چفت گوشواره اي كه آن بالا قرار مي گرفت را ببندم، چشمم نمي ديد، بد دست بود، و آن قدر ظريف كه ثمره ي تلاش هاي من فقط منجر به جاري شدن خون مي گشت. چندين بار از مادرم خواسته بودم كه اين كار را برايم بكند. طفره مي رفت، دلش نمي آمد. مي گفت خون مرده است و ملتهب و با احتياط بسيار، طوري كه من ذرّه اي دردم نگيرد، با گوشواره بازي بازي مي كرد و اعلام مي كرد كه نمي شود و هر دو بي خيال مي شديم. ديروز باز كنارش نشستم و گفتم اين بار چفتش را دست كاري كرده ام راحت تر جا مي افتد و باز خواسته ي خودم را تكرار كردم. محل مورد نظر هم چنان ملتهب و خون مرده بود، چفت هم تغيير چنداني نكرده بود. اين بار بي هيچ حرفي با دو دست چفت را فشرد و مچاله شدنم از درد را ديد و كار را تمام كرد و امتداد خط سكوت را گرفت و رفت. نيروي تازه يافته اش از آن جايي مي آمد كه روز قبلش سه بار از نگراني من بالا آورده بود و وقتي به خانه رسيدم زير پتو در سكوت اشك مي ريخت. مادر جيغ جيغو يي نيست. فكر نكنيد كه اين حال ديفالتش است و من ذرّه اي به ديدن چنين حالاتي عادت دارم. الان، هر دو خوبيم.

Disturbed Couples- 26

2011-01-27T08:24:00.001+03:30

I can't believe you

Neither could I you, so I just let it go

In the Life- 49

2011-01-25T11:58:00.001+03:30

اين كه لپ تاپم ديروز يك ليوان آب خورد به جهنّم، اين كه كليد هاش نمي زنه به جهنّم، اين كه اون كليد هاييش كه مي زنه شصت تا كاراكتر مي زنه به جاي يكي به جهنّم، اين كه شب تا صب ديگه تو ريدر و اينا ولو نيستم به جهنّم، آقا همه چي كه مربوط به اون دل اينسپايرون چهارده چهل بود به جهنّم، ولي موزيكام، موزيكام، موزيكام... دلتنگشونم.

Internal Monologues- 3

2011-01-23T15:48:00.001+03:30

بپذیر که آدم ها چیزی اند و تو نمی توانی عوضشان کنی. بپذیر که وظیفه ی تو تغییر دادن آدم ها نیست. این لطف را در حق خودت بکن و انرژی ات را صرف چیز های بیهوده نکن بیش از این. بپذیر که آدم هایی هستند که از چیز بعد از چیز کریه تر اند. یک حالی به خودت بده و با انتخاب خودت دور کن خودت را از این طور آدم ها. برای خودت راحتی بخر. زودتر.

Minimalistic Me- 20

2011-01-23T15:43:00.000+03:30

خوشحال و راضی ام از خودم که هر گندی که بودم جسارت این را داشتم که با صداقت بیان کنم که من این طور گندی هستم.

Little Things We Feel Together- 18

2011-01-21T14:40:00.004+03:30

بچّه را فرستاده بود بالا با یک بشقاب جوجه کباب و برنج و گوجه و نارنج و سس مخصوص که برای من بیاورد. چند قدم نمانده بود تا به در خانه برسد که پایش به یک پلّه گرفت و خورد زمین و بشقاب و مایحتوایش پخش راهرو شدند. در را با عجله باز کرد و به آشپزخانه رفت و چیزی برداشت. گفتم چه شده؟ گفت شکست. رفتم پیشش و دیدم جارو و خاک انداز را برداشته و با عصبانیّت و اعصاب خراب دارد برنج ها را جارو می کند. کیسه ای آوردم تا کمکش کنم. مدام می گفت اَه، اَه، اَه. دستانش که می لرزید را گرفتم و از او خواستم به من نگاه کند و جارو را زمین بگذارد. بلاخره با ناراحتی و شرم بسیار سرش را بالا کرد. گفتم: هیچی نشده. گفت: برای تو آورده بودم. تکّه ای جوجه کباب از روی زمین برداشتم و به نیش کشیدم و با ملچ ملوچ زیادی خوردمش و باز گفتم: ببین، هیچی نشده. خندید. راهرو را تمیز کردیم و کیسه ی آشغال ها را جمع کردیم و جارو را سر جایش گذاشتیم. گفت: تو بهش می گی؟ گفتم: البتّه، تو برو پایین ناهار بخور منم اینا رو می خورم، نمی خاد دیگه چیزی بیاری بالا. در همین لحظه مادر زنگ زد: چه شد پس این بچّه؟ ماجرا را سر بسته برایش گفتم. گفت: خاک بر سرش، و قطع کرد، بی خداحافظی. دقایقی بعد یک بشقاب برنج و جوجه کباب دیگر آمد. این بار امّا نه به دست بچّه، به دست بزرگتر دیگری.

همه ی این ها را نگفتم که بگویم من چقدر فهیم، خوب، و باحال هستم و این طور خودشیفتگی هایی از خودم بروز دهم. صرفاً دلم می خواست بگویم که آقا جان آدم وقتی خودش گندی می زند، خودش اولیّن کسی است که متوجّه کاری که کرده می شود. خودش اولیّن کسی است که پشیمان و ناراحت و به هم ریخته می شود. خودش می داند، باور کنید که می داند، از هر کس دیگری هم بهتر می داند. حتّی بیشترین تقلّا را خودش آغاز می کند تا گندی که زده را زودتر جمع کند. فرصت های بعدی را راحت از او دریغ نکنید، امانش دهید و به او بگویید: این بار مراقب تر باش. در چنین شرایطی، آن چه که محتاج اش نیست، سرزنش ها و سرکوفت های شماست. آرام اش اگر نمی توانید بکنید، طوری نیست، نکنید. سکوت کم ترین لطفی است که می توانید در حقّ اش انجام دهید، اگر سکوت کنید دردش را لااقل زیاد نخواهید شد. حالا گیریم آن چه که شکسته بشقاب جوجه کبابی باشد یا دل عزیزی به هر دلیل، هر چه.

In the Life- 48

2011-01-20T10:24:00.002+03:30

اینجانب مدتی است گیر داده ام که می خواهم بانجی جامپینگ کنم و از این رو به دنبال تعدادی آدم پایه و باحال می گردم. چند روز پیش با جمعی از دوستان بودیم و باز من حرف بانجی جامپینگ را پیش کشیدم و همراه پایه طلبیدم. یکی از دوستان گفت: قربونت این جا هواپیماهاشم با سر می خورن زمین دیگه این که به یه نخ وصله!

Word of Advice- 11

2011-01-19T17:54:00.002+03:30

ظرفیت تَرَک خوردن اگر ندارید، سرد و گرم نشوید، پیوسته ملایم بمانید

Right Now- 15

2011-01-19T16:47:00.003+03:30

آخ ای چای یاسمین آخ

(با صدای خسرو شکیبایی خوانده شود ترجیحاً)

In the Life- 47

2011-01-19T15:30:00.005+03:30

اول- امتحان دیروز ما با موضوعیت دوران تجدید حیات ادبی، یا همان رنسانس، چهار تا سوال بود که باید دو عدد از این چهار سوال را به انتخاب خودمان جواب می دادیم. من از سیصد صفحه کتاب تنها بیست و خورده ای صفحه از مقدمه اش را خوانده بودم. همه اما تمام سوال ها را از قبل می دانستند. یعنی می خواندی یا نمی خواندی چنان فرقی به حالت نمی کرد در اصل، مطالب طوری بود که برای پاسخگویی به بیشتر آن ها می توانستی از منبع دانسته های پیشین، یا همان شکم خودت، استفاده کنی و چرت و پرت سر هم کرده جواب ببافی. اما به هر حال سیا کل کتاب را بوک مارک شده ی موضوعی مرتب و واضح و با دسترسی آسان روی موبایلش داشت و من همه را از روی آن نوشتم و کیف داد، بسیار. آن قدر کیف داد که از دیروز تا به الان به هر که رسیده ام ماجرا را برایش نقل کرده ام

دوم- مامانم امروز: پاشو بریم بیرون فلان جا و فلان جا و فلان جا. من: مامان امتحان دارم، یکی از این جاها را فوقش بتونم باهات بیام. مامانم: مگه امتحان دکتر چرندی (مرندی) نیست؟ مگه شمبه نیست؟ حالا کو تا شمبه... من: چرا مامان ولی زیاده خُب. مامان: نمی شه این یکی رو هم مثل قبلی همه شو بریزی رو موبایل سیاوش از رو اون بنویسی؟ من: !!؟؟

بعله، این طور آدم هایی هستیم ما

Right Now- 14

2011-01-17T17:10:00.001+03:30

All alone and on my own, I just cried of happiness, un-fucking-believable!

Internal Monologues- 2

2011-01-16T14:50:00.001+03:30

Grown old without a life

Internal Monologues- 1

2011-01-16T14:14:00.001+03:30

جمع کن خودتو

Minimalistic Me- 19

2011-01-15T18:07:00.002+03:30

نوازش شدن نرم نرم صورتم، موهایم، و تمام وجودم با برف ریز ریز را اگر کنار بگذارم زیبا ترین اتفاقی که امروز بر من افتاد این بود که دو نفر از دوستان جدا، جدا مرا مورد تحسین قرار دادند، یکی گفت یادم رفت به تو بگویم که خیلی بی نهایت خوش تیپ بودی امروز. دیگری گفت

You were so beautiful today

و من خودم را جر دادم که بغلش نکنم. نکردم. اما... خوشحالم

Word of Advice- 10

2011-01-15T17:53:00.001+03:30

Never miss out on a good chance to shower, it will almost always make you feel better about yourself aferwards.

Minimalistic Me- 18

2011-01-14T21:19:00.004+03:30

امروز من یک انگشتر به دستم بود طلایی رنگ، از این مدل ها که انگار به در و دیوار اصابت کرده و غر شده است. روی این انگشتر یک پرنده ی کوچک گردان و رقصان است و سه عدد گولّه ی کوچک به رنگ های طلایی، فیروزه ای، و بنفش، در دو طرف پرنده هم دو تا گل کوچک طلایی دیگر وجود دارند که او را محاصره می کنند و لانه اش می شوند. بله، همه ی این ها روی یک انگشتر، قدرت خداست دیگر. از این رو سر کار بحث طلا پیش آمد. در پی دیدن این انگشتر به دست من تعدادی از همکاران سوال کردند که آیا طلا است و من با قاطعیت و افتخار گفتم: نع! باز پرسیدند روکش آب طلا؟ باز گفتم نع! و این که وقتی چیزی به این زیبایی را می شود به قیمت ارزان خرید من واقعاً نمی توانم بفهمم که چرا خانم ها پشت در عقیق صف می کشند که جواهراتی مشابه همین این را بخرند به قیمت ده ها برار. دوستی گفت: وا، چرا؟ و من گفتم چون من از طلا بدم می آید، احساس می کنم فرق چندانی ندارد با این که تعدادی چک پول صد هزار تومانی به خودم بیاویزم و در خیابان قدم بزنم. ناگفته نماند که پس از آن که من گفتم انگشتر از طلا نیست احساس کردم رویکردشان نسبت به همان انگشتر چنان شد که گویی بیچاره عمل نابخشودنی و زشتی انجام داده، به یکباره از چشم آنان افتاده، و برای همیشه دچار عاق والدین گشته است. دقایقی پیش خاطرم آمد که دوستی یک بار به اصرار می خواست به من اثبات کند که امکان ندارد دختری طلا دوست نداشته باشد و اصرار می ورزید که از من حرفی بکشد تا تئوری خود را اثبات کند. در جواب نهایتاً گفتم در یک صورت طلا دوست دارم آن هم این که از کسی کادو بگیرم، بفروشمش، و با پولش کار دیگری انجام دهم.

Minimalistic Me- 17

2011-01-10T13:39:00.003+03:30

از خانه بیرون می روم اما تلفن همراه را همراه نمی برم، چرا که اگر ببرم می دانم که هر دو ثانیه یک بار باید از استندبای درش آورم و صفحه ی ال. سی. دی. خالی اش را زل بزنم و هر دو ثانیه یک بار بشکنم. می گذارمش در خانه که دو ثانیه دو ثانیه ها جمع شوند وقتی بر می گردم صفحه ی غریب و خالی اش را یک مرتبه ببینم ویک جا بشکنم.

Disturbed Couples- 25

2011-01-08T20:26:00.001+03:30

زور مذبوحانه نزنید، اگر بده بود تا حالا داده بود

Questions of a Mind at Ease- 18

2011-01-07T23:10:00.000+03:30

Wish there was someone who knew and could tell me what have I done to deserve this?

Love, hate, and things in between- 15

2011-01-07T14:15:00.001+03:30

Love is the supreme voluntary act of human beings to consciously bring hurt upon themselves.

Untitled- 26

2011-01-07T13:05:00.002+03:30

لب گزیدن هم دیگر نمی دانند

کندی کنونی دندان هایم

بس که ترشرویی جویده اند

Dialogues in the lonely world of A & B- 23

2011-01-07T00:58:00.002+03:30

A: Hey, who's your favorite pop singer?

B: Who's my favorite what?

Questions of a Mind at Ease- 17

2011-01-04T19:00:00.001+03:30

Love was never an easy game to play. What the hell were The Beatles thinking?

Word of Advice- 9

2011-01-04T13:45:00.004+03:30

When you didn't sign up for something, grab your balls*, then rip the contract

*of course if you have any
**entirely in its metaphorical use

Right Now- 13

2011-01-04T13:21:00.002+03:30

ابتدا با کاتر به جان مقوای پشتشان افتادم. آنقدر در همه جهت بر آن خط انداختم تا مقوا تکه تکه مثل پازل بر زمین افتاد و تماماً از قاب جدا شد. سیم های پشتش را با انبردست چیدم و با دست مچاله شان کردم. درخت ها خط خطی شده بودند و از پشت زخم برداشته بودند. آن ها را نه با کاتر که به دست های خودم شرحه شرحه کردم. دست هایم درختی می شدند و اشک هایم آبیاریشان می کردند، شاید هم به سوگ می گریستند. ملحفه ای پهن کردم. انبرک هایی که شیشه را محافظ بودند دانه دانه به عقب تا کردم. شیشه را از قاب بیرون کشیدم و بر روی ملحفه خواباندمش. با دسته ی انبر دستم شیشه را از چندین نقطه شکستم. مقوا و درختان پاره پاره را در یک کیسه و خورده های شیشه را در کیسه ی سیاه دیگری گذاشتم. بر ملحفه جارو کشیدم. نزدیک بود قطعه درختی خود را درون جارو جا کند، مانعش شدم. تو آشغال تر از این حرف هایی که جایی در جارو داشته باشی، تو باید مستقیم به سطل زباله بروی. در گوشه ی اتاق دو کیسه، ملحفه ی مچاله شده، و یک قاب خالیست. دستان من پاره پاره از خاک شیشه و زبری تن درخت ها.

Word of Advice- 8

2011-01-03T22:18:00.000+03:30

خودتان را درگیر آدم ها نکنید. برای خود دردسر اضافه نتراشید

Minimalistic Me- 16

2011-01-03T11:06:00.001+03:30

بچه که بودم فکر می کردم گریه مختص بچه هاست و بی صبرانه انتظار بزرگی عاری از گریه و ناراحتی را می کشیدم. بچه که بودم فکر می کردم کتک خوردن تنها مال بچه هاست. اگر می دونستم گریه ها و کتک های بزرگی انقدر دردناک تراند انقدر برای بزرگ شدن عجله نمی کردم. به همون گریه ی سر پفک و آب نبات راضی می موندم

Just So- 9

2011-01-02T22:43:00.000+03:30

Untitled- 25

2011-01-02T22:28:00.001+03:30

گفت پازلت به دیواره

گفتم آخ جون یه مشت گوسفند احمق خوشحال و رقصنده، کاش منم یکی از اونا بودم

گفت تو که ببری

گفتم ببره این روزا رام شده

Spare me a moment- 9

2011-01-01T21:28:00.007+03:30

می رسد آدمی به جایی که دیگر کنترل اشک هایش از آن خودش نخواهند بود، که می آیند همین طور بی اجازه، در حال رانندگی پشت فرمان، سر میز شام در برابر چشمان همه، سر کلاس درس پر از آدم، یا در کافه ای که دور و برت همه شاد و خندان می نمایند. می رسد آدم به جایی که دو رد سوزناک دائمی بر گونه هایش افتند. می رسد به جایی که هیچ حواسش نیست این آدم اما سر که پایین می اندازد می بیند که دستش دارد از عصبانیّت و غم مضاعف می لرزد. می رسد آدم به جایی که درد فک و دندان امانش را می برند، از بس که ناخود آگاه و به غیظ بر هم ساییده شده اند و بر هم فشرده. فروخوردن درد می رساند هر آدمی را به چنین جاهایی، حتی اگر روزگاری به شادابی و بی خیالی شناخته می شد. بر حذر باشید.

Just So- 8

2011-01-01T18:00:00.003+03:30

Blast your stereo on this

Archive; System +

Completely done

Too much now I can't touch you

I'd drain my brain if

only I could have you

The system is too much

It breaks me down and makes you suck

Fuck, now I mistrust you

The system makes me hurt you

Onetimesonetimesonetimesone

Discretely done

Obviously now I've become

suited, diluted

Free from anything

Yes please, I'd love your love

So I can fuck it up

This system is too much

It breaks me down and makes you suck

Fuck, now I am twisted

This system makes me hurt you

Onetimesonetimesonetimesone

We cut and slice

It makes us feel so very nice

I'm simply demented

Uneasy and dented

I'd drain my brain if

only I could have you

This system is too much

It breaks me down and makes you suck

Now I can't trust you

This system makes me hurt you

Onetimesonetimesonetimesone

Word of Advice- 7

2011-01-01T14:08:00.001+03:30

If you can't beat them, don't join them, spit in their eyes and run.

Quotes worth Quoting- 25

2010-12-31T19:59:00.003+03:30

You gotta keep busy, coz after all, no dog ever pissed on a moving car.

-Tom Waits

Notes past Midnight- 22

2010-12-29T23:57:00.003+03:30

نوک انگشتانت

که نور از سرشان عبور می گیرد

R Rated; for Strong Violence, Blood, and Gore

2010-12-29T22:29:00.007+03:30

مغز من گذرگاه مدام تصاویر مازوخیستی است. برای مدت زیادی تصویری که در ذهنم لانه کرده بود این بود که پاچه های شلواری که به پا دارم زیاد از حد برایم بلندند و لازم است کوتاه شوند. برای کوتاه کردن شلوار آن را از پا در نمی آوردم بلکه در همان حالی که شلوار به پایم بود و ایستاده بودم قیچی تیز و گنده ای را می دیدم که از پشت قصد چیدن پاچه های دراز را می کرد. من به این شیوه راضی بودم. با این که می دانستم قیچی تنها پاچه ها را نخواهد برید. با این که می دانستم قیچی غضروف بین قوزک های پایم را قطع خواهد کرد و فوران خون خواهد بود و با صورت به زمین افتادن من.

چند روز پیش در اتوبوس نا امیدی و زده گی ام از مردمان این شهر باز فوران کرد، این چیزی است که هرازچندگاهی برای من اتفاق می افتد. اتوبوس با سرعت می تازاند و من به این فکر می کردم که چه خوب همه راحت می شدیم اگر بمبی منفجر می شد، تصادف ناجوری، چیزی اتفاق می افتاد و همه ی مایی که در اتوبوس کنسرو شده بودیم تمیز و بی دردسر می مردیم. به جهنّم که چند پدر و مادر داغدار می شوند، به جهنّم که چند فرزند بی سرپرست. فکر کردم اعضای تشکیل دهنده ی کنسرو اگر افکار مرا می شنیدند با من چه می کردند و با خود لبخند زدم

تصویری که این روز ها در گذر است خودم هستم. خودم را می بینم که آرام و یخ زده ی احساسی ام و سیخ درازی شبیه شمشیر به دست گرفته ام. همان طور که امامان جمعه سلاح به دست می گیرند. همان طور که پیر مرد های نشسته بر نیمکت های پارک بر عصاهایشان تکیه می زنند. غده ای در قلبم بزرگ و بزرگ تر می شود و دردش امانم را می بُرّد. کلافه می شوم و از کوره در می روم. سیخ را بلند می کنم و درست قبل از آن که قلب راه خود را به بیرون بشکافد سیخ را به سرعت و با فشار زیاد در سینه ام فرو می برم. سیخ از میان قلب و دنده و شش هایم رد می شود و سرش از میان کتف هایم بیرون می زند. روان پریشی که من ام

Word of Advice- 6

2010-12-29T20:51:00.004+03:30

Instead of the recurrent use of "if" and "wish" clauses, man up and take responsibilty for the bloody shit you've done. The sooner, the better.

Little Things We Feel Together- 17

2010-12-28T21:55:00.001+03:30

بغض، رتیل پُر پشم، سیاه، و شکم گنده ایست با هشت پای دراز، چهار تا در سمت راست، چهار تا در سمت چپ. شکمش را آرام آرام بر حنجره سوار می کند و در حرکتی ناگهانی پاهایش را قرینه در دو طرف گلو فرو می برد. چهار تا در سمت راست، چهار تا در سمت چپ.

Untitled- 24

2010-12-27T22:14:00.001+03:30

در گذری محو

به شال قرمز و غضروف بر آمده ی پشت دست می شناسد مرا تنها

آن که دوستم دارد

Scattered Thoughts- 18

2010-12-26T02:01:00.001+03:30

من از میز ناهار خوری شش، هشت، ودوازده نفره، همچنین مبلمان استیل متنفّرم. فرقی نمی کند که در آپارتمان هفتاد متری باشند، در پنت هاوس، یا خانه ی حیاط دار پانصد متری. هر کجا که باشند حس بیگانگی می دهند و ساکنین خانه را از فضایی که اشغال کرده اند می رانند. صمیمیت را فلج می کنند. هیچ کس در حریمشان بی خیال ولو نمی شود. فضای مهمان خانه نقطه ی مورد علاقه ی هیچ کس نیست، اثری از راحتی و آرامش پیرامونشان نیست. معمولا تنها بهترین فضا های خانه را غصب می کنند در آن ها نو نوار و تمیز می مانند برای مهمان های رودربایستی داری که سالی چند بار قدم رنجه می کنند و افتخار می دهند پا به خانه ی شما بگذارند. مثل کبریت، آتش، و چاقو برای کودکان به صاحبان خانه پیام جیزّه، اخّه، دست نزن می دهند. من از این سنّت های چیدمان بیزارم. حیف از این فضا هایی که به ناحق مرده اند

The World Could be a Better Place- 16

2010-12-25T23:11:00.003+03:30

مثل ماهی پرت شده بیرون از آب تقلّایمان چندین برابر می شود وقتی همدیگر را از دست رفته می بینیم، امّا چه سود

Untitled- 23

2010-12-25T15:16:00.002+03:30

فضای بالکن کوچکمان تقسیم می شود بین من و چوب رختی که لباس های شسته شده را خشک می کند. نام علمی اش را بلد نیستم. وقتی خالی است جمع و جور است و به گوشه ای تکیه داده. وقتی لباس دارد دست هایش را باز می کند و محکم می ایستد و به نوعی سلطه ی خودش را آشکار می کند و حریم بزرگتری به خود اختصاص می دهد. بیشتر فضا را می گیرد و من را به گوشه ی کوچکی متوقف می کند و اعلام می دارد که نمی توانی پیش تر بیایی. آمدم ازش متنفرم باشم که انقدر خودخواه و جاه طلب است اما بعد دیدم حق آب و گل مال اوست. من درون خانه هم برای خودم اتاقی دارم، بالکن اما تنها خانه ی اوست

Untitled- 22

2010-12-24T20:36:00.008+03:30

امشب با نیوشا، سلیطه ی مورد علاقه ی جدیدم که زیاد نمی شناسمش، از سر کار به خانه برگشتم. پدر سوخته ی جالبی است در نوع خودش. پس از چهار سال رانندگی هنوز گواهی نامه ندارد. دقایقی قبل در اتاق اساتید نشسته بودیم و دور هم به امر طاقت فرسای صحیح کردن برگه های امتحانی مشغول بودیم. من طبق عادت معمول و جهت تلطیف آن فضای روح فرسا امر مقدّس دی. جی. اینگ را هم پیشه نموده و یک مشتی آهنگ های خُل خُلی پشت سر هم ردیف کرده بودم. از قضا نوبت به So What پینک رسید و همخوانی می کردیم با او و کیفور می شدیم. در ماشین باز هم با همدیگر بلند بلند کورِسِ آهنگ را فریاد می کردیم که نیوشا گفت دلم می خواست واقعا می توانستم چنین چیزی به او بگویم بعد با هم این طور سرودیم که ورژن ما می شد:

Guess what?

I’m still a teacher,

It’s fuckin' boring,

But I don’t neeeeed you

Notes past Midnight- 21

2010-12-24T01:34:00.003+03:30

اگر شماره ات را می داشتم امشب به تو تکست می دادم. اگر شماره ات را داشتم به تو می گفتم کمی با خودت آرام تر. اگر شماره ات را داشتم به تو می گفتم این یکی خیلی خوب است. می پرسیدم آماده ای؟ می گفتم که خوشحالم که حالت خوب است. اگر آماده بودی به تو می گفتم مراقب باش با این یکی. می گفتم که تو خوبی، حیفی، نگذار این یکی بیهوده سُر بخورد. می گفتم چشم هایت را باز نگه دار و لحظه لحظه ات را به شیرینی بچش و کشدارشان کن. می گفتم اگر آماده ای تلاش کن برای زنده نگه داشتنش. می گفتم صبوری کن می رسد آن چه می خواهی، می دانم، می دانی. می گفتم مراقب خودت باش. تو دیگر نباید ضربه بخوری، نه به دلیل این که بیش از این هزاران بار شاید با سر زمین خورده ای، نه از سر ترحم، که فقط چون من این طور تصور می کنم، چون من دوست ندارم اشک تلخ باز در چشمانت حلقه کند. می گفتم محکم باش. می گفتم با خودت مهربان تر

Minimalistic Me- 15

2010-12-23T22:30:00.009+03:30

قرار است تلاش کنم از درد و بلا های روحی و فکری به دور باشم و ذهنم را پاک کنم

اول آن که باز هم خدا لعنت کند مادر پول و نظام های فلج کننده ی ساخت انسانی را که خیلی از بد بختی هایی که می کشیم از آن هاست. شاید اگر پولدارتر بودیم حالمان بهتر بود. اصلا هم برایم مهم نیست که چقدر دیدگاهم پست و ماتریالیست شده. حرفی که هرز شش سال پیش به من زد و منِ ساده اندیشِ آن روز ها کلی ابرو در هم کشیدم و اخ و تف کردم و دلسوزانه در دلم گفتم آخی چقدر باید آدم بد بخت باشه که این طوری فکر کنه، الان می فهمم که چه می گفت. من و آقای اکس وجوه مشترک زیادی با هم نداشتیم، تقریبا مماس بر صفر. شاید آن چه ما را خوشحال نگه داشته بود طی آن همه سال این بود که به مرحمت ایشان خوب می توانستیم خوش بگذرانیم، غذا بخوریم، ول بگردیم، خرید کنیم، حتی چیز های الکی گرانی که هیچ احتیاج خاصی به آن ها نداشتیم بخریم چون که صرفا دلمان خواسته بود، هرگز نگران قبض بعدی موبایل نبودیم. پول، که تف بر او باد، یک طور خوبی برای آدم بی خیالی می خرد و کمبودش بد جور بر اعصاب آدم رعشه می اندازد. البته لازم به ذکر است و نباید از حق گذشت که آقای اکس بسیار آدم خوش قلب، انسان، و شریفی بودند که این ها خود نقش به سزایی در به درازا انجامیدن خوشی هایمان داشت.

بعد آن که امروز تنهایی بر من هجوم آورد و ترس عجیبی در دلم انداخت. ترسیدم از این همه خالی شدن دور و برم که از همین حالا اتفاق افتاده است. تعارف که نداریم، از شما چه پنهان، که من خودم و به انتخاب خودم تا به این حد خالی اش کردم. همه را از خودم رانده ام و حتی کسانی که به انتخاب خودم از خودم نرانده ام را می بینم که از من دور می شوند و به دور شدگانم نزدیک تر. آن قدر این ترس عظیم الجثه و تنومند بود که در مقابلش احساس خفه گی می کردم، یک جور کبود شده گی از بی نفسی... بعد تر که نفسم جا آمد باز خودم را الکی آرامش دادم، گفتم جهنّم بیا و غنیمت بشمار این تنهایی خوفناکی که بر خود خریده ای، دل به کار بده و به کار های نکرده ات برس

پ.ن. این روز ها این" من" آن قدر ها هم مینیمال نیست

Questions of a Mind at Ease- 16

2010-12-23T19:08:00.002+03:30

Can rules be defied without anyone getting hurt?

Sometimes the blog can be the diary

2010-12-22T20:49:00.010+03:30

Solstice it was last night. Judge me as you like, I call it a superstition which I’ve never felt anything special about. No festivity, not even the slightest tinkling of that holiday season spirit which habitually tends to, or rather tries to, come along with celebrations. Never has, never will, nor did it last night. A night, just like any other it is, only with more gluttony all through and the fever to shop which suddenly shoots up among everyone. The only part I gave myself in it was shooting photos of some of its recurrent elements. Enough of beating about the bush with the solstice business, I came here initially to curse upon the propagandist urban advertising systems. They gave themselves the audacity to go on and write: soothing berries. Could they possibly make it any more tempting or inviting? Berries: exotic, Soothing: relaxing, just the perfect combination which any one would need. We all perfectly know how when a person’s utterly desperate they go on clawing on to anything which lies around just to make themselves feel a little bit better, to buy themselves a scrap of calm. Masafi fruit juice it was for me last night. So we started about the neighborhood, hopping in and out from this shop to that, in seek of soothing berries. After finding none in seven or eight shops and just as our hope was coming to an end and we were sulkily heading home we found a bottle sitting in a little corner shop and victoriously picked it up. Soothing berries… fooled by the name of it, my eyes sparked with joy to know that there’s some sort of commodity out there which proposes to “soothe” me. And so I bought it i.e. consciously lead myself in on the illusion. I brought the bottle home, dug out the finest Bohemian glasses we had available in the house, filled them up and drank. I scornfully laughed upon myself with each draught that slid down my throat. Soothe me, eh? If only it were that simple. Not even the taste could pass itself on for berries, that's how I let a squashed banana smelling puree try in vain to soak me in its calm last night.

I Should Remember- 9

2010-12-18T14:03:00.003+03:30

من هم که بچه بودم زمستان ها که برف نمی آمد در برگه های کاغذی هزار تا با قیچی برای خودم دانه های برفی گنده گنده می چیدم و با دقت تاها را از هم باز می کردم تا پاره نشوند و با ولع چسب نواری را به نیش می کشیدم و پشت پنجره ی اتاقم می چسباندمشان تا به خودم توهم سرما دهم

Little Things We Feel Together- 16

2010-12-17T17:14:00.000+03:30

نباشیم آقا جان، بیایید نباشیم مثل آن مادر مرده ای که بنا به هر دلیلی پس از سال ها استعمال دخانیات مجبور به ترک گشته و چپ می رود و راست می آید و در باب مضرات سیگار سخن می راند و هی متذکر می شود که سیگار هایتان و خودتان و فضای پیرامونتان بوی گند می دهید و نکشید، نکشید سیگار که برایتان بد است. بیایید نباشیم این طوری

Right Now- 12

2010-12-15T18:59:00.002+03:30

غصه دارم و تنهایم و هیچ حال ندارم از خانه بیرون بزنم. مغزم کشش مواجهه با حاشیه ها را ندارد. سردم است و دلم سالاد الویه های وعده داده شده را می خواهد و دلم می خواهد از جایم هیچ جُم نخورم و برای یک بار هم که شده چیز هایی که می خواهم خودشان پیش من بیایند نه این که من دنبالشان بدوم. دلم می خواهد درس هایم خودشان به طور معجزه آسایی خوانده شوند و من خرسند و راضی و لبخند به لب باشم

Here in Tehran- 15

2010-12-15T15:13:00.007+03:30

پارکینگ طبقاتی لاله را پیچ پیچ بالا رفتیم و جیغ کشیدیم و ورتیگو را باز آفرینی کردیم. سر پیچ ها دل و روده هایمان در هم گره خورد و عُق زدیم و بلند بلند خندیدیم. با تاکسی روانه ی جمهوری شدیم تا کیف یه وری بخریم که نخریدیم چون ارزون نبود و دوستمان هم مغازه اش تعطیل بود. این طوری شد که در عوض برای من کانورس مخمل لجنی خریدیم. همان ها که قبلا دیده بودم و دوست داشتم و می خواستم اما مرض داشتم و اندازه ام نبود و نخریده بودم. قبلش حافظه ی قابل حمل سارا را در حوالی مسجد صادقیه تحویلش دادیم. و امّا فعالیت های غیر قابل تفکیک از جمهوری گردی: در درجه ی اول با توجه به فشار آوردن گرسنگی بر آدمی و دنبال کردن خط بوی غذا با بینی هایمان از پیراشکی خسروی سر در آوردیم. دو نفری سه نوع مختلف پیراشکی را امتحان کردیم: پنیر، سبزیجات، و سیب زمینی. دقایقی بعد و پس از بلعیدن چهار تا پیراشکی آرزو می کردیم که ای کاش بیش از این ظرفیت داشتیم و می توانستیم در یک نشست تمام انواع دیگر پیراشکی ها را هم بیازماییم. جلوتر که رفتیم به پاساژ علائدین که نزدیک شدیم به علت پارانویای اینجانب از محل گذر عابر پیاده به آسفالت خیابان پناه بردیم چرا که من کلا از این دست فروش های گوشی های دست دوّمی که دم در پاساژ علائدین قاچاقچی وار صف می بندند واهمه دارم. به پاساژ الکتریکی که رسیدیم کمی اهم متر و خازن رنگی رنگی نگاه کردیم و مشعوف شدیم. پس از آن با بوی قهوه نوازش شدیم. نه تنها قهوه های خشک در حال سابیده شدن ریو و سایر قهوه فروشی های راسته مشاممان را نواخت که کافه نادری با دلبری های خاص خودش به درون کشاندمان. چه خوب جاهایی به پا می کردند قدیما "در جوار سفارت فخیمه ی انگلیس" برای فرار از اجتماع. رجال پیشخدمت فرم یک دست پوشیده ی پیرش، یخچال و دستگاه قهوه ساز به جا مانده از عهد عتیقش که تا به همین امروز بهتر از هزاران دستگاه مدرن پر قر و فر کار می کنند، حیاطش... حیاطش با آن حوض گنده ی آبی و گربه های رنگ به رنگ که گم شدن است و ساعت ها سکوت بیرون کشیده شده از اعماق بار سنگین نوستالژی. زیپو تماشا کردن... خودکار، روان نویس، و خودنویس های نفیس را از پشت ویترین ها برانداز کردن و به یاد لی لی گلستان افتادن. محرم است... چه عزایی... اکوی آن سوی خیابان با صدای نوحه فخر بلندگوهایش را به گوش رهگذران فرو می کند. مردم نذری به دست و چشم های حریصشان که به نظرم به دنبال سیب زمینی های سرخ شده و پاشیده شده ی روی قیمه ی بیشتری می گردند. پاساژ کویتی ها و گرون فروشی و بدِ هم صنف را گفتن و کفش و کیف های مارک دار در پاچه ی مشتریان محترم چپاندن. کباب ترکی فروش سر پاساژ با آن بوی تندی که از چرخ و فلک کبابش بلند است و باید بخورِش باشی تا شامّه ات آزرده نشود. همه ی این ها جمهوری را از گوشه های به جا مانده از زمانی نامعلوم، دوست داشتنی، و رو به انقراض این شهر کثیف می کنند.

The World Could be a Better Place- 15

2010-12-11T00:52:00.004+03:30

از معدود آدم های دور و برم که بی دلیل خاصی عمیقاً دوستشان می دارم شفق است. شفق که الان پانزده ساله است. شفق که نه سال از من کوچک تر است. شفق که الان تین ایجر است. شفق که گمان می کنم بی اندازه از من تاثیر گرفته و در جا به جای بودنش که می نگرم مکرر خودم را متجلی می بینم. در آن مدل موهایش که یک وری روی صورتش می ریزد و یک نیمه از چهره اش را گرم می پوشاند. مادربزرگ ام که به او می گوید کسی ندونه فکر می کنه چشت چپه یا یه زخمی چیزی اون زیر داری که این طوری قایمش کردی. گیری از جنس همان گیر هایی که به من همیشه می دادند و هیچ وقت به عضو نداشته ام هم حسابشان نکردم و حالا دو تایی به اشان می خندیم. شفق که می گوید: آره خوب چپه چشمم قایمش می کنم کسی نفهمه. شفق که مثل خودم دیوانه است و ناگهان تصمیم می گیرد زلف های تاب دار زیبایش را به باد دهد و همه شان را بدون اعلام قبلی به اندازه ی یک بند انگشت و حتی کوتاه تر هم در آورد. که باز هم به او گیر دهند که مگر کلّه ات شپش برداشته بود که این طور کچل کردی؟ شفق که باز با هم می خندیم و می گوییم دُرُسّه شما دُرُس می گین و نگاه هایمان که در واقع در آن ها چیزی نیست جز تشریف ببرین بیرون، بی خیال شین، خوش اید ها. شفق که هزار هزار دست بند جورواجور دور مچ اش می رقصند. شفق که من یادش دادم دست بند ببافد. شفق که گوشواره هایش بالا و پایین می پرند و یک لنگه از گوشواره هایش که شبیه "در قابلمه اند" را در می آورد و در گوش من می اندازد و این طور شیطانی اش را برای ساعاتی چند با من تقسیم می کند. شفق که با پولی که از دست بند بافتن در آورده است کتاب زنان کوچک لوییزا مِی اَلکات، آکسفورد اوریجینال ادیشنز، از کتاب فروشی کلاس زبانش برایم خریده است. شفق که مثل بسیاری از هم سن و سال هایش مرده ی جانی دپ است. که وقتی یحی افسرده خطابش می کنم می خواهد مرا جر دهد و بیشتر از آن وقتی به اش می گویم مهمان این هفته ی لیت شو دیوید لترمن کسی نبود جز همین آقا. آن قدر که به من می گوید دروغ نگو پس چرا به من نگفتی؟ و من جوابی ندارم جز این که خوب چون تو مدرسه بودی. شفق که دوست دارد کلاه های لبه دار شبیه کلاه های جانی هدیه بگیرد. شفقی که کنار هم بودنمان آن طور که می گویند منجر به "بر ترک دیوار خندیدن" می شود، غافل از آن که ما یواشکی به مزخرف گویی های اطرافیان در مورد "بد شده اند دختر های این دوره زمونه" است که می خندیم. شفق که با همدیگر هیچ چیز را جدی نمی گیریم. شفق که رفته رفته تیست هایمان خوب جوری با هم جور در آمد. شفق که مثل جوانی های خودم از دیوار صاف بالا می رود و بیش از دو ثانیه یک جا بند نمی شود. شفق که الان با فکر تغییر رشته و ترک تحصیل بازی بازی می کند. شفق که تصور می کند رشته ی ریاضی را برگزیدن مساوی گشته با یک سال از زندگی اش را دور ریختن. شفق که فکرش مشغول حرف دوستش است که گفته "مگر همه اش چقد زنده ایم؟" شفق که به فکر رفتن است و مخفیانه بخت خود را در تصاحب گرین کارت به آزمایش گذاشته است. شفق که درس نمی خواند و دست بند می بافد و به هیچ جایش هم نیست که عاقبتش چه خواهد بود. شفق که تا به امشب تصور می کردم همیشه خندان است. شفق که تا به امشب رگ به رگ چشم های درشت بی نظیرش را آن طور در خفا سرخ گشته ندیده بودم که بگویمش آخر چرا؟ که در آغوشش بکشم و افتادن چلک چلک اشک هایش بر پشت دستم لرزه بیاندازند...

اشک های دوران تین ایجری را نمی دانم. پسری دلش را شکسته؟ کاش این طور باشد. اگر این طور باشد زود خوب می شود. تلاش کردم به آن سال های خودم برگردم. من هم آن موقع گریه می کردم؟ چرا؟ یادم نیامد. حجم اخیر گریه هایم آنقدر بوده که مجال ندادند به گریه های سال های دبیرستانم برسم. ترسیدم... نکند درد و مرض ها و افسردگی هایی که منحصراً مال نسل خودمان تصورشان می کنیم نه سال زود تر اینان را به حضور طلبیده باشد. نمی دانستم. بی اندازه ترسیده بودم. زیاد به پر و پایش نپیچیدم. تاب تاب موهایش را پشت گوشش سُراندم، پیشانی اش را بوسیدم و به دست تین ایجر دیگری تنهایش گذاشتم. اگر تمامی تصوراتم تماما اشتباه نباشند می دانم که می داند حرفی اگر داشته باشد برای گفتن من همین دور و بر ام

Untitled- 21

2010-12-06T22:22:00.013+03:30

پاچه هایشان را بالا زدند و نرما نرم شن را از میان انگشت های پایشان رد دادند. با هم تنها به نظاره ی زایش پیرمردی نشستند که از دریا زاییده شد. به کمک هم بند نافش را بریدند و جفت را بیرون کشاندند و چالش کردند و میان پایش آن جا که خون بسیار می رفت ملحفه پیچیدند و فرز غسلش دادند. دیگر نمی دانم با او چه کردند. در سبدی گرم نرم پیچش دادند و زنده به گورش کردند به خیال خود. خاک را کند و سر از آن برآورد. پیرمردی که تنها آن دو شاهد تولدش بودند، پیر مردی که هیچ کس ندیدش جز او و آن. فرزند نامشروع زنای دو ذهن لرزان که باید سر به نیست می شد. شصت و هشت مرا زناگاه شدند. به بهانه ی اهمیّت داشتن استقلال، سر کارم فرستادند و پاکم کردند و از سر خودشان، زندگی شان، و تمام پیرامونشان بازم کردند که فرزندشان دور از چشم فرعون زمان زاده شود، مبادا ماموران سنگدلش جنین نارس اش را نیمه شبی تاریک سر ببرند. ندانستند، از یاد برده بودند که زاده های این چنینی بزرگ تر که می شوند در روشنگری می کوشند و به راستی که پیامبران تا بوده درد و بد بختی و امید را در یک بسته ی غیر قابل تجزیه درون حلق خلق فرو کرده اند. اشک ها جاری می شوند، برخی از سر شوق، اما قاشقی که ته گلو را سوزانده و زخم کرده دردش مستدام تر است. عصر پیامبری به سر رسیده بود، سنّت و دین رنگ باخته بودند و بازنده تو بودی و عنکبوت ها که در ذهنت تار تنیده بودند و بر وضوح دیدت خارش می انداختند و تو هی مالیدی و هی تار و تار تر شدی...

از روزی که فهمیدی منی وجود دارد که ارزش می شناسد و اراده و اختیار و تصمیم طلب می کند، همان روز ها که هیچ کدام نبودند، چشم که باز کرده بودی زیاد خود را به فنا دادی. ضربه زیاد تو را برید، قلب و مغزت بسیار و در نقاط مختلفی به در و دیوار پاشیدند و همان جا چسبنده ماندند. ضربه که می برید، نابود هم اگر می کرد، دفترچه ی راهنما را از نایلون اش بیرون می کشیدی و درد ها روشن بودند. خیالت راحت بود واقعیّت را می دانستی، چیستی بلایی که بر سرت رفته بود را می شناختی. در آغوش اگر می فشردیشان می دانستی خرده شیشه هایشان کجا فرو رفته اند و کجا را پاره کرده اند و با صبر و حوصله و دقّت و حبس نَفَس و لب گزیدن و موچین بعد که می رفتند ریزه ریزه ها را بیرون می کشیدی و دفنشان می کردی. آبسه جای زخم اگر می بست می دانستی دوایش ساییدن ترکیب گیاهان دارویی در هاون و گِل حاصل را بر محل درد مالاندن و با دستمال بستن است، سیاه اگر می شد می دانستی که دیگر وقت بریدن است...

نمی دانی حالا ضربه را که زده. چه شده. درد داری، این را می دانی. پخش می شوی و جمع می شوی و تَرَک می خوری در این انقباض و انبساط هایی که پی در پی پا جا پای هم می نهند. گرما دست نوازش بر سرت می کشد و خوابت می کند، سرما زیر گوشت می خواباند و ضرب در پوتین اش زیر شکمت لگد می نشاند و خون بالا آوردنت را به نظاره می نشیند و به عربده می گویدت که صاف بایست. در شبکه ی پر گره ی فرم باخته ای پس و پیش کشنده حیران مانده ای.

مرگ من سلام

Poetry Selection- 7

2010-12-06T18:50:00.005+03:30

This Be The Verse

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

But they were fucked up un their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.

Philip Larkin

Notes past Midnight- 20

2010-12-06T00:04:00.010+03:30

در کمد را کنار می سرانم و با حسرت نگاه تک تک پلیور های گرم و دوست داشتنی ام می کنم و به آن ها چنگ می اندازم. چه دلم برای همه شان تنگ است. آن خاکستری اسکاچه، آن نوک مدادی و دودیه افقی راه راه که دور یقه اش تور دوزی های ظریف دارد، آن یکی لمه آجریه با آن آستین های بیش از حد درازش و یقه ی هفت شل و ول و گشادش، آن دو تا نرمالو های گیس باف که تن را می خورند و باید که بر روی پیراهنی کشیده شوند تا با هم کنار بیاییم، همان ها که همزادند و تفاوتشان تنها در رنگشان است، یکی قرمز و آن دیگری طوسی. به مرحمت این هوای تماماً بی تناسب با فصل های سردی که درتهران رخنه کرده امسال، چه بد بی کار و بی مصرف گشته اند . چه دردناک است تماشا کردن بی کار نشستنشان و انتظاری که می کشند برای جدا شدن از چوب رختی ها، انتظاری که معلوم نیست تا کی باید به دوشش بکشند. من آماده ام هوا اما یاری نمی کند. بار سنگین چشم های ملتمسشان را می خوانم و نمی دانم در این سه ماه و نیمی که از این نیمه ی سال باقی است بلاخره از شرمندگی شان در خواهیم آمد یا که نه

Questions of a Mind at Ease- 15

2010-12-04T16:20:00.001+03:30

آیا تا به حال برای شما اتفاق افتاده است که از گرسنگی عُق بزنید؟ من امروز تصور کردم چنین اتفاقی برایم افتاده است، دقیق تر که شدم دیدم که صرفاً حالم از آدم های دور و بر به هم خورده بود

I Should Remember- 8

2010-12-04T13:32:00.002+03:30

زبون بازی

زین پس

نه برای تو

لیسیدنی

و نه ترحمی

و نه اغوا شدنی

در پی خواهد داشت

Just So- 7

2010-11-30T10:21:00.003+03:30

آهنگ این روز هایم

Pink Martini's: Que Sera, Sera

From the album Sympathique

Download: HERE