In the Mind- 20

دختر می گفت از این که مدّتی است رژیم گرفته و باید لاغرتر هم بشود. گفت که هفت کیلو تا به حال کم کرده، هنوز هفت کیلو هم مانده که کم کند. مادرم گفت، چرا؟ تو که خوبی. دختر گفت قرص افسردگی که خوردم عین بادکنک باد کردم. مادرم لفظ  قرص افسردگی را که می شنود منقلب می شود، خصوصا وقتی بداند آدمی کم سن و سال باید قرص افسردگی بخورد. دیشب هم همین طور شد. چیزی نگفت ولی من در چشمانش و حالت عمومی اش که خودش را با تاسف جمع و جور می کند آن واکنش نگران همیشگی اش نسبت به لفظ قرص اعصاب را دیدم. دختر که این را گفت مادر به من نگاه کرد، که هم دردی مرا در جواب ببیند، که مطمئن شود هر دو به یک چیز فکر می کنیم. من به آن چه او فکر می کرد فکر نمی کردم. به او زل زدم و به خودم فکر کردم، به مادر ساده ام که غافل است از آن که بچه ی خودش هم اوضاع اش چندان بهتر نیست. حتی نزدیک بود با چشمانم به او بگویم من هم همین طور، من هم مثل این. رو برگرداندم... از دیشب تا به حال مادرم کلافه است، غصه ی دختر را می خورد و دعا می کند و می خواهد هر جور شده کار خوبی برایش دست و پا کند. خوب که اصل حال مرا نمی داند.